Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ

 

                                           “Η αγάπη προς τους εχθρούς”

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

         

ΑΓΑΠΗ: Όταν οι άνθρωποι έχουν επίγνωση της θείας φιλανθρωπίας προς αυτούς, θα είναι φιλάνθρωποι κι ο ένας προς τον άλλον. Οι άνθρωποι, όμως, γίνονται ανελεήμονες γιατί περιμένουν από τους άλλους να τους ελεήσουν, ενώ και οι άλλοι περιμένουν το ίδιο απ’ αυτούς. 

Σ’ αυτήν την αμοιβαία ατέρμονη αναμονή, γινόμαστε άσπλαχνοι κι ανελεήμονες. Η ελεημοσύνη όμως είναι ενεργητική αρετή. Η φιλανθρωπία του Θεού, αποδεδειγμένη στο Γολγοθά, απαιτεί τη φιλανθρωπία των ανθρώπων. “Αν ο Θεός δεν είχε πρώτος δείξει τη φιλανθρωπία Του, ο κόσμος δε θα ήξερε τι ήταν.” (Α. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Ο άνθρωπος, κατανοώντας την ενεργητικότητα της φιλανθρωπίας κι αρχίζοντας να την εφαρμόζει, σύντομα θα διαπιστώσει, κατά τους Πατέρες, πως ο ουρανός κι η γη θα του αποκαλυφθούν με νέα χρώματα. Η φιλανθρωπία είναι όπως η θραύση πέτρας με πέτρα, που πάντα παράγει σπινθήρα. Και αυτός που παράγει το σπινθήρα κι ο άλλος που τον δέχεται, νιώθουν τη σπίθα της παρουσία του. Η ευσπλαχνία είναι ανώτερη από τη συμπόνια.Ο άνθρωπος ίσως νιώσει συμπόνια για έναν επαίτη, αλλά τον προσπερνάει. Ο φιλάνθρωπος όμως θα τον βοηθήσει. Όμως, σήμερα όλοι γίναμε φίλαυτοι, ιδιοτελείς, εγωπαθείς. Κέντρο της ζωής μας κατέστη ο ευατούλης, το σπίτι, η οικογένειά μας· πέραν τούτων, ουδέν.

Μια σκέψη του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου προβληματίζει για το αν έχουμε αγάπη μέσα μας: “Κάθεσαι το μεσημέρι και τρως. Σὲ ρωτῶ: την ώρα που έχεις στρωμένο το τραπέζι, σκέπτεσαι ότι υπάρχει στη γειτονιὰ  ένας πεινασμένος; Πέντε πιάτα έχεις στο τραπέζι σου; Κάν᾿ τα έξι・ θα τα ευλογήσει ο Θεός. Έρχεται βαρὺς χειμώνας, με κρύα, με πάγους, με χιόνια, κι εσὺ ἔχεις σπίτι σου σεντούκια με ρούχα, σκεπάσματα, βελέντζες, διπλά καὶ τριπλά. Για σκέψου・ κάπου αλλού υπάρχουν άνθρωποι που τουρτουρίζουν!”. Συνεπώς, ο χρυσός κανόνας που πρέπει να διέπει τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας είναι απλός: «Καθὼς θέλετεί ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Όμως, ακόμη ανώτερο είναι να δείξουμε αγάπη στους εχθρούς μας. Η ελεημοσύνη είναι ανώτερη από τη συχώρεση. Η συχώρεση είναι το πρώτο μισό του δρόμου προς το Θεό. Η τέλεση έργων αγάπης είναι το δεύτερο μισό, και χωρίς αυτή δεν αγγίζει κανείς τον Κύριο.

Η αγάπη που ωθεί σε ανάλογα έργα, είναι ανώτερη της κοσμικής δικαιοσύνης. Γι’ αυτό, λέει ο Σέρβος Πατέρας Νικόλαος Βελιμίροβιτς: “είναι καλύτερο στους ανθρώπους ν’ ασκούνται από τη παιδική ηλικία στη γνώση της γλυκύτητας που προσφέρει η αγάπη κι η φιλανθρωπία, παρά να μάθουν τη σκληρότητα του νόμου”. Πράγματι όταν ο άνθρωπος “ωριμάσει” στο κοινωνικό γίγνεσθαι και η καρδιά του σκληρύνει, είναι δύσκολο να γίνει σπλαχνική. Όταν οι άνθρωποι είναι ελεήμονες δε θ’ αμαρτήσουν ενάντια στο νόμο. Αντιθέτως, όταν τηρούν το νόμο μα τους λείπει η φιλανθρωπία, κινδυνεύουν να χάσουν το στόχο, το στεφάνι της υποσχεθείσας δόξας.

ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ: Η εντολή του Κυρίου, αυτή της αγάπης προς τους εχθρούς μας, τοποθετείται σε ύψιστη θέση. “Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως”. Τα λόγια του Ευαγγελίου μας εισάγουν στην αγάπη για τους εχθρούς μας. Αν δε θέλουμε να γίνουν εχθροί μας οι άνθρωποι, ας φροντίσουμε να μη γίνουμε εμείς εχθροί τους. Αν ο άνθρωπος έχει εχθρούς, αυτό σημαίνει πως είναι εχθρός κάποιου. Πώς απαιτεί τότε από έναν άνθρωπο να γίνει φίλος του, αφού ο ίδιος είναι εχθρός του; Πρώτα πρέπει να ξεριζωθεί η έχθρα από την καρδιά κι υστέρα να μετρήσει τους εχθρούς του στον κόσμο. Αν όμως ξεριζωθεί από την καρδιά αυτή η ρίζα θα βρεθούν όλο και λιγότεροι εχθροί να μετρήσει.

Παύοντας ό ίδιος να είναι εχθρός αυτών που έχουν απομείνει ως εχθροί του, μπορεί να γίνει φίλος τους. Όσο γίνεται φίλος με τους άλλους, τόσο ο αριθμός των εχθρών του θα μειώνεται ώσπου θα μηδενιστεί. Το κυριότερο είναι πως σ’ αυτήν την περίπτωση θα έχουμε φίλο το Θεό. “Ας σκεφτόταν κάθε άνθρωπος τον αριθμό των ανθρώπων τους οποίους εχθρεύεται ο ίδιος, κι όχι εκείνους που είναι εχθροί του. Τότε το σκοτεινό πρόσωπο αυτού του κόσμου θα άστραφτε μέσα σε μια μέρα σαν τον ήλιο” [Α. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]. Ακόμη, εφόσον κάθε άνθρωπος θέλει να του συγχωρούν τις αμαρτίες του, ας συγχωρεί κι αυτός τις αμαρτίες των άλλων. Κάθε άνθρωπος θέλει να συμπάσχουν οι άλλοι στις λύπες του και να χαίρονται στη χαρά του. Ας συμπάσχει κι αυτός με τις λύπες των άλλων κι ας χαίρεται με τις χαρές τους.

Κάθε άνθρωπος θέλει ν’ ακούει καλά λόγια. Θέλει να τον τιμούν, να τον ταΐζουν όταν πεινάει, να τον επισκέπτονται όταν είναι άρρωστος και να τον προστατεύουν όταν τον κυνηγούν. Ας κάνει κι αυτός τα ίδια στους άλλους. Αν την εντολή αυτή την υιοθετούσαν όλες οι τάξεις, τα έθνη και τα κράτη, θα έπαυε αμέσως κάθε κακία και σύγκρουση ανάμεσά τους, θα εξαλείφονταν έχθρες και πόλεμοι. Λέγει ακόμη ο Κύριος: “Και ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι.” (Λουκ. στ’ 32-34). Αυτό πάει να πει: Αν περιμένετε από τους άλλους να σας κάνουν καλό και την καλοσύνη αυτή να την ανταμείψετε και σεις με καλό, δεν κάνετε κάτι επαινετό.

Περιμένει ο Θεός ανταμοιβή για τη θερμότητα του ηλίου, για να δώσει εντολή στον ήλιο να λάμψει; Ή μήπως ενεργεί από ευσπλαχνία κι αγάπη; Η ευσπλαχνία αυτή η ενεργητική αρετή την κάνει σαφή ο Θεός από τότε που δημιούργησε τον κόσμο. Από την αρχή του κόσμου ο Κύριος μοίραζε απλόχερα τα πλούσια τα δώρα Του σ’ όλα τα πλάσματά Του. Αν περίμενε πρώτα από τα πλάσματά Του ανταπόδοση, ούτε ο κόσμος ούτε ο άνθρωπος θα υπήρχε σ’ αυτόν. Αν αγαπάμε μόνο αυτούς που μας αγαπάνε, σκεφτόμαστε εμπορικά κάνοντας ανταλλαγές. Όμως, η ευσπλαχνία δεν αποπληρώνει οφειλές της, αλλά πάντα δανείζει ατόκως. Η αγάπη, μάλιστα, δανείζει συνέχεια χωρίς να ελπίζει σε επιστροφή οφειλών. Η αγάπη προς τους “αγαπώντας ημάς” είναι μόνο το πρώτο “μάθημα” στο απέραντο βασίλειο της αγάπης.

Η ανταπόδοση του καλού σ’ αυτούς που μας αγαπάνε, είναι στοιχειώδης αρετή, όπως και η ευγνομωσύνη, μπροστά στα καλά έργα. Άρα, έπαινος αξίζει στα έργα που, σε μικρή κλίμακα, μοιάζουν στα έργα της αγάπης του Θεού. Και συνεχίζει ο Κύριος: “Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστιν επί τους αχαρίστους και πονηρούς, γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί” (Λουκ. στ' 35- 36). Αυτά είναι τα ύψη στα οποία θέλει ο Θεός να εξυψώσει τους ανθρώπους. Αυτό είναι το ύψος της αξίας του ανθρώπου, η “κατά Θεόν υιοθεσία”, που ούτε κι ο μεγαλύτερος σοφός δεν είχε ποτέ ονειρευτεί. Ο Χριστός δεν λέει να τους ανέχεστε, όχι να είστε παθητικοί, αλλά να τους αγαπάτε.

ΑΦΥΣΙΚΗ Η ΠΡΟΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΓΑΠΗ;: Όμως, η αγάπη για τους εχθρούς δείχνει αφύσικη, σε πολλούς, κυρίως μη χριστιανούς. Όμως, η πίστη μας αναγνωρίζει δύο φύσεις: μία άφθαρτη, φωτεινή και άτρεπτη στο κακό, σαν αυτήν του Αδάμ προπτωτικά, κι άλλη μια διεστραμμένη, σκοτεινή κι επιρρεπή στο κακό, σαν κι αυτό που αντιμετωπίζουμε διαρκώς σ’ αυτόν τον κόσμο. Για την πρώτη φύση μας, η αγάπη για τους εχθρούς είναι απόλυτα φυσική. Στη φύση αυτή η αγάπη είναι σαν την αναπνοή. Αυτή είναι η αληθινή φύση που δημιούργησε ο Θεός και οτιδήποτε στη γη έχει αληθινή αγάπη, προέρχεται από την αγάπη αυτή. Στον κύκλο της δεύτερης, της επίγειας φύσης, η αγάπη για τους εχθρούς είναι σπάνια και θα μπορούσε να θεωρηθεί αφύσικη. Δεν είναι όμως. “Σε σχέση με την επίγεια φύση μας η αγάπη είναι στην ουσία υπερφυσική ή προ-φυσική, καθώς αυτή φτάνει στην αμαρτωλή φύση μας από την πρωταρχική, αναμάρτητη κι αθάνατη φύση που προϋπήρχε της δικής μας” [α. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]. Σκεπτικιστές διατείνονται πως η αγάπη αυτή είναι εξαιρετικά δύσκολη. Είναι αλήθεια πως δεν είναι εύκολη, κυρίως για εκείνον που διδάσκεται την αγάπη μακριά από το Θεό, από τον οποίο τροφοδοτείται η αγάπη αυτή.

Πώς όμως δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε αυτούς που αγαπάει ο Θεός; Ο Θεός δεν αγαπά περισσότερο εμάς απ’ όσο αγαπά τους εχθρούς μας και μάλιστα όταν είμαστε εχθροί άλλων. Ο Θεός όμως είναι αναμάρτητος κι άφοβος κι επομένως δεν υποπτεύεται κανέναν, αλλά τους αγαπά όλους. Μας αγαπά τόσο ώστε, όταν μας κυκλώνουν εχθροί χωρίς να φταίμε σε τίποτα, πρέπει να πιστεύουμε πως αυτό γίνεται σε γνώση Του και για το καλό μας.

ΕΧΘΡΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ: Όμως, πρέπει να παραδεχθούμε πως οι εχθροί μάς βοηθούν στην πνευματική μας πορεία. Αν δεν υπήρχε έχθρα στους ανθρώπους, πάρα πολλοί από εκείνους που ευαρέστησαν στο Θεό δε θα είχαν γίνει φίλοι Του. Ακόμα κι η έχθρα του σατανά μπορεί να βοηθήσει εκείνους που είναι ζηλωτές της Πίστης. Ο Απόστολος Παύλος υπήρξε ο μεγαλύτερος ζηλωτής.

Ο ίδιος Απόστολος όμως λέει πως επέτρεψε ο Θεός στο διάβολο να τον πειράξει, όταν του αποκαλύφθηκαν πολλά μυστήρια: “Και τη υπερβολή των αποκαλύψεων ίνα μη υπεραίρομαι, εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί, άγγελος σατάν, ίνα με κολαφίζη ίνα μη υπεραίρομαι” (Β' Κορ. ιβ' 7). Μάλιστα ο Απόστολος θεωρεί πως ο “σκόλοψ” τον βοήθησε ιδιαίτερα στην ύψιστη αρετή της ταπέινωσης, κι αυτή την έννοια έχει το “ίνα μην υπεραίρομαι”! Ίσως, όπως πιστεύει ο σύγχρονος Άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Αχρίδος, οι φίλοι του ανθρώπου ζημιώνουν περισσότερο την ψυχή του από τους εχθρούς του. Ο ίδιος ο Κύριος είπε πως «εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού» (Ματθ. ι’ 36). Εκείνοι που ζουν κάτω από την ίδια στέγη μαζί μας, που ενδιαφέρονται για τις σωματικές ανάγκες και τις ανέσεις μας, συχνά γίνονται εχθροί της σωτηρίας μας, γιατί η αγάπη κι η φροντίδα τους δε στοχεύει στην ψυχή αλλά στο σώμα μας.

Αντιθέτως, οι τρόποι που χρησιμοποιούν οι εχθροί για να μας αναστατώσουν, μας βοηθούν. Το ότι μας απορρίπτουν, αυτό υπηρετεί τη σωτηρία μας! Πιέζοντάς μας στην κοσμική ζωή, ωθούμαστε ν’ αποσυρθούμε μέσα μας, να βρούμε την ψυχή μας και να ζητήσουμε από το Θεό να χαλυβδώσει την πίστη μας και να σώσει τους διώκτες μας! Οι εχθροί μας είναι πραγματικά εκείνοι που μας σώζουν από την καταστροφή που μας ετοιμάζουν, αθέλητα, οι οικείοι μας, που φροντίζουν το σώμα μας σε βάρος της ψυχής μας και χαλαρώνουν το χαρακτήρα μας!

ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ: “Αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες”, λέει ο Κύριος σ’ όλους τους ανθρώπους αδιάκριτα, είτε σας αγαπούν είτε όχι. Ακολουθήστε το παράδειγμα του Θεού που ευεργετεί όλους, είτε φανερά είτε κρυφά. Αν η ευεργεσία σας δε θεραπεύει το μίσος του εχθρού σας, πολύ λιγότερο θα το θεραπεύσει η έχθρα σας. Λέει ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός: “Ελεήμων άνθρωπος είναι εκείνος που δίνει χαρά στους άλλους μ’ αυτά που ο ίδιος έλαβε από το Θεό: ψωμί, φαγητό, εξουσία, ένα λόγο προσευχής・ που λογαριάζει τον εαυτό του οφειλέτη, αφού έλαβε παραπάνω απ’ όσα χρειάζεται. Μέσω του αδελφού του είναι σανα του ζητάει ο Θεός και γίνεται έτσι οφειλέτης του”. Αν ο εχθρός δε δεχτεί την ευεργεσία σου, δε σ’ εμποδίζει μ’ αυτό από το να συνεχίσεις να του δίνεις. Ο Κύριος είπε, “προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς” (Ματθ. ε’ 44).

Ας κάνουμε λοιπόν προσευχή για τους εχθρούς μας, εας του ευεργετήσουμε. Αν ο εχθρός μου δε δεχτεί κάποιο είδος καλοσύνης ή εξυπηρέτησης από μέρους μου, ο Θεός θα δεχτεί την προσευχή που θα κάνω γι’ αυτόν. Ο Θεός θα μαλακώσει την καρδιά του και θ’ αλλάξει τη διάθεσή του για μένα. “Εκείνος που ξανακάνει την παγωμένη γη εύφορη κοιλάδα, όπου αναπτύσσονται πανέμορφα λουλούδια, μπορεί να λιώσει και τον πάγο της έχθρας της ανθρώπινης καρδιάς και να κάνει να ευδοκιμήσουν σ’ αυτήν τα ευωδιαστά λουλούδια της φιλίας” [Α. Νικόλαος Αχρίδος]. Όμως, το σπουδαιότερο είναι να μη χάσει ο “εχθρός “ μας την ψυχή του λόγω του μίσους του για εμάς. Περισσότερο πρέπει να προσεύχεται κανείς γι’ αυτό.

ΥΙΟΙ ΥΨΙΣΤΟΥ: Σε άλλα σημεία της Επί του όρους Ομιλίας Του ο Κύριος υπόσχεται τη Βασιλεία Του, την κληρονομία της γης και του ουρανού, τα ουράνια αγαθά του. Εδώ όμως ο Κύριος δίνει το μεγαλύτερο. Όποιος αγαπά τους εχθρούς του και τους ευεργετεί, θα φθάσει στο ανώτερο σημείο που μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος. Με την αγάπη αυτή ο άνθρωπος θα γίνει κατά χάριν θεός, υιός του υψίστου Θεού. Θα αποκτήσει τα θεϊκά χαρακτηριστικά.

Καμία άλλη αρετή δεν μας κάνει τόσο όμοιους με τον Θεό όσο η αγάπη και η ευσπλαχνία προς τους εχθρούς, προς τους πονηρούς και αχάριστους ανθρώπους. Αυτή η αγάπη μάς κάνει κατά χάριν θεούς. Θα μας πλουτίσει ο Θεός, διά της υιοθεσίας Του, με τα δικά του χαρακτηριστικά. Τι μεγαλύτερο μπορεί να ποθήσει κανείς; Αν τα κάνουμε όλα αυτά, η ανταπόδοση θα είναι μεγάλη: “Έσεσθε υιοί του Υψίστου”, θ’ αξιωθείτε ν’ αποκαλέσετε το Θεό «Πατέρα», ≪και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρύπτω, αποδώσει σοι εν τω φανερώ” (Ματθ. στ' 6). Αν δε γίνει σήμερα ή αύριο αυτό, θα γίνει τότε στο τέλος του κόσμου, ενώπιον αγγέλων και ανθρώπων.

Ποιά μεγαλύτερη ανταπόδοση θα μπορούσαμε να περιμένουμε από το να κληθούμε παιδιά του Υψίστου, να ονομάζουμε τον Ύψιστο Πατέρα μας; Κι ενώ, ο ένας και μοναδικός Υιός του Υψίστου είναι ο Κύριος Ιησούς, τώρα την ίδια τιμή υποσχέθηκε ο Θεός σ’ εμάς, τους αμαρτωλούς και παραστρατημένους. Τί σημαίνει η τιμή αυτή; Πως θα είμαστε μαζί Του στην αιωνιότητα, κοντά στη δική Του δόξα, όπου βασιλεύει χαρά χωρίς τέλος.

Σημαίνει πως η αγάπη του Θεού Πατέρα θα είναι πάντα μαζί μας. Ακόμα κι όταν διερχόμαστε δοκιμασίες και δυσκολίες σ’ αυτή τη ζωή, όλα θ’ αντιστραφούν και θα καταλήξουν στο καλό μας. Σημαίνει πως όταν πεθάνουμε δε θα παραμείνουμε στον τάφο, αλλά θ’ αναστηθούμε, όπως Εκείνος αναστήθηκε εκ νεκρών. Σημαίνει πως σ’ αυτή τη γη τοποθετηθήκαμε προσωρινά. Στο σπίτι του ουράνιου Πατέρα μας όμως μας περιμένει κάλλος αθάνατο, τιμή και δόξα. Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ένα ορφανό αν τον υιοθετήσει κάποιος βασιλιάς. Τότε, όλοι θα καταλάβουν πόσα αγαθά θ’ απολαύσει το ορφανό αυτό. Πόσο μάλλον η δική μας κατά Θεόν υιοθεσία!! Μας υιοθετεί ο Θεός όχι για χάρη μας, αλλά για χάρη του Μονογενούς Του Υιού, όπως λέει ο απόστολος: “Πάντες γαρ υιοί Θεού εστε διά της πίστεως εν Χριστώ Ιησού” (Γαλ. γ' 26). Ο Χριστός μας υποδέχεται σαν αδελφούς Του. Ο Θεός Πατέρας επομένως μας δέχεται σαν υιούς Του. Η εντολή της αγάπης για τον πλησίον επομένως, όσο δύσκολη κι αν φαίνεται, είναι ένα μικρό αντίτιμο που μας ζητάει ο Θεός για να μας φέρει πιο κοντά Του, στην υπέροχη και πανένδοξη βασιλεία Του.

Στη Νέα Κτίση, ο Κύριος Ιησούς ζητάει από μας το ίδιο πράγμα που ζήτησε από τον Αδάμ και την Εύα στον Παράδεισο: πίστη και υπακοή. Πίστη πως κάθε εντολή Του είναι για τη σωτηρία μας και απροϋπόθετη υπακοή σε κάθε μία από τις εντολές Του. Μας έδωσε κι αυτήν για ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας. Αν κάποια από τις εντολές Του δεν ήταν καλή και δεν υπηρετούσε τη σωτηρία μας, δε θα μας την έδινε. Εκείνος ήξερε πολύ καλύτερα αν η εντολή αυτή ήταν φυσική ή αφύσικη, δυνατή ή αδύνατη.

Η ΚΛΙΜΑΞ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ: Ο πιστός, συνεπώς, ξεκινά από χαμηλά και με υπομονή και ζήλο φτάνει ψηλά. Ο Κύριος μέσα από τη σημερινή περικοπή παρουσίαζει τρεις βαθμίδες. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: “Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείται αυτοίς ομοίως”. Στην Π. Διαθήκη η εντολή αυτή του Θεού παραδίδεται με αρνητική διατύπωση: “ο μισείς, μηδενί ποιήσης” [Τωβ. δ΄15]. Εδώ ο Κύριος τη διατυπώνει θετικά, όπως θετική πρέπει να είναι και η ενεργητική μας διάθεση προς τους συνανθρώπους μας. ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ: Μια αγάπη που θα αγκαλιάζει κι αυτούς που μας έβλαψαν, μας πίκραναν, μας αδίκησαν. Ο πιστός έτσι αναδεικνύεται ο χωρίς υστεροβουλία άνθρωπος της αγάπης. Μιας αγάπης που φτάνει στη θυσία και απλώνεται σε όλους. Προϋπόθεση αυτής της αγάπης είναι η ανεξικακία που έχει μέτρο τον ίδιο τον Κύριο, τον Κύριο πάνω στο Σταυρό, που είναι “χρηστός” και ευεργετικός και στους αχάριστους και τους κακούς. Γιατί Εκείνος: “ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.” [Μτθ. Ε΄45]. Τέλος υπάρχει και η τρίτη και κορυφαία βαθμίδα: ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΤΙΡΜΟΙ: Και τι είναι έλεος; μα η αγάη στο μέγιστο βαθμό. Ο γρηγόριος Νύσσης το περιγράφει: “ιδίωμα του ελέους είναι η επίταση της αγαπητικής διαθέσεως”. Οικτιρμοί είναι η συμπάθεια, η ευσπλαχνία, ο καρδιακός πόνος για το συνάνθρωπο, αδελφό του Χριστού αλλά και δικό μας αδελφό. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: “Μπορούμε να εξισωθούμε με το Θεό, με το ελεείν και το οικτίρειν. Δεν είπε ο Κύριος ότι μπορείτε να εξισωθείτε μαζί του εάν νηστέυετε, εάν ασκείτε παρθενία, δεν είπε εάν προσεύχεσθε... Αλλά τι είπε; Γίνεσθε οικτίρμονες.”!

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ζούμε σε εποχές πλήρεις αντιφάσεων. Οικοδομούμε έναν ανάπηρο πολιτισμό, με τεχνολογία στα ύψη και κοινωνία αποθηριωμένη! Η απληστία σκοτώνει ισότητα και δικαιοσύνη, η φιλαυτία σκοτώνει την αγάπη, η μονομανία κι ο ατομισμός σβήνουν την ευσπλαχνία στον πόνο του διπλανού. Μόνη λύση, ο αναπροσανατολισμός της ανθρωπότητας και η ανακάλυψη στα ενδότερα της ψυχής μας του βαθύτερου νοήματος της ύπαρξής μας. Τότε ο στόχος και το βραβείο που προσφέρει ο Κύριος σε μας θα είναι κοντά μας: “εσόμεθα υιοί Υψίστου”!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: -Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς, Ομιλία εις το «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι   άνθρωποι».

-Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, Το κλειδὶ.

-Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Η τέλεια αγάπη

                                              ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ

Η γιορτή της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) είναι αναμφίβολα το πιο διαδεδομένο, με εξαίρεση βέβαια εκείνο της Παναγίας, πανηγύρι του καλοκαιριού σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σχεδόν δεν υπάρχει πόλη ή χωριό που να μην έχει, αν όχι κάποιον ενοριακό ναό, έστω κάποιο εξωκλήσι, αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή.Στην ευρεία αυτή διάδοση του πανηγυριού σημαντικό ασφαλώς ρόλο έχει παίξει η μακραίωνη εξέλιξη του τρόπου ζωής στην ελληνική ύπαιθρο, αλλά και σε ολόκληρη τη Βαλκανική Χερσόνησο, όπου η αγία τιμάται με διάφορα ονόματα: Shën Premte (στα αλβανικά) Светa Петка Параскева (στα βουλγαρικά), Sfânta Cuvioasă Parascheva (στα ρουμανικά) Святая Параскева-Пятница (στα ρωσικά) και Света Петка Параскева / Sveta Petka Paraskeva (στα σερβοκροάτικα).

Ιδιαίτερα σημαντική όμως είναι και η θεολογική σημασία της γιορτής, κάτι που επισημαίνεται από το αποστολικό ανάγνωσμα που καθιερώθηκε να διαβάζεται στην εκκλησία την ημέρα της γιορτής και που προέρχεται από την Πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολὴ του αποστόλου Παύλου. Η επιστολή αυτή είναι ένα κείμενο γραμμένο με πολύ πάθος. Πρόκειται για το πάθος του δασκάλου ο οποίος βλέπει το έργο του να καταστρέφεται, τους μαθητές του να απορρίπτουν τη διδασκαλία του και να ακολουθούν άλλους, διαφορετικούς από εκείνους που αυτός τους οδήγησε, δρόμους.

Αυτό το πάθος οδηγεί τον απόστολο σε μια έντονη ρήξη με το παρελθόν του, σε μια προσπάθεια να τραβήξει οριστικά μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην παλιά θρησκεία και στη νέα πίστη, ανάμεσα στον ιουδαϊσμό και στον χριστιανισμό. Σ’ αυτό οφείλεται, άλλωστε, και η σκληρή γλώσσα που χρησιμοποιεί, ασκώντας δριμύτατη κριτική σε θεσμούς βαθύτατα ριζωμένους από αιώνες στη συνείδηση του λαού του, όπως ο Νόμος και η περιτομή, που σε καιρούς δύσκολους αποτέλεσαν φως και ελπίδα, μοναδικό στήριγμα και όρο επιβίωσης του Ισραήλ.

Στην περικοπή που διαβάζεται κατά την ημέρα της γιορτής της αγίας Παρασκευής, ο απόστολος επιχειρεί να εξηγήσει στους αναγνώστες του το πόσο σημαντικό είναι γι’ αυτούς το να είναι μέλη της Εκκλησίας: «Πριν να πιστέψουμε στον Χριστό, μας φρουρούσε ο Νόμος, κρατώντας μας υπό περιορισμό, ώσπου να έρθει η εποχή που θα μάθουμε να πιστεύουμε στον Χριστό. Έτσι, ο Νόμος έγινε για μας παιδαγωγός που μας οδήγησε στον Χριστό, ώστε, πιστεύοντας σ’ αυτόν, να αναγνωριστούμε από τον Θεό ως δίκαιοι. Τώρα, λοιπόν, που πιστέψαμε στον Χριστό, δεν είμαστε πια υπό καθοδήγηση» (Γαλ 3:23-25).

Στηριζόμενος ο απόστολος Παύλος στη θέση του ότι όσοι έχουν με το βάπτισμα ενωθεί με τον Χριστό, έχουν γίνει σαν τον Χριστό (αυτή είναι η σημασία της φράσης «Χριστὸν ἐνεδύσασθε»), εξηγεί στους νεοφώτιστους χριστιανούς της Γαλατίας ότι η πίστη τους στον Ιησού Χριστό τους καθιστά πλέον όλους παιδιά του Θεού, οπότε δεν υπάρχει πια ανάμεσά τους διάκριση φυλής (Ιουδαίοι και Έλληνες), κοινωνικής τάξης (δούλος και ελεύθερος) ή φύλου (άντρας και γυναίκα), αλλά όλοι, εφόσον είναι ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό, είναι το ίδιο: «Πιστεύοντας, λοιπόν, στον Ιησού Χριστό, είστε πια όλοι παιδιά του Θεού· γιατί όσοι με το βάπτισμα ενωθήκατε με τον Χριστό, έχετε γίνει σαν τον Χριστό. Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα• όλοι σας, εφόσον είστε ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό, είστε το ίδιο. Κι αφού ανήκετε στον Χριστό, είστε γνήσιοι απόγονοι του Αβραάμ, και επομένως, και κληρονόμοι όσων του υποσχέθηκε ο Θεός» (Γαλ 3:26-29).

Αυτή η τελευταία αποστροφή του αποστόλου, ότι άνδρες και γυναίκες δεν διαφέρουν μεταξύ τους, εφόσον είναι ενωμένοι με τον Χριστό, είναι προφανώς ο λόγος για τον οποίο επιλέχτηκε να διαβάζεται κατά την ημέρα της γιορτής της αγίας η συγκεκριμένη περικοπή, αφού πραγματικά στον αγώνα για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης άνδρες και γυναίκες αγωνίστηκαν το ίδιο χωρίς καμιά διαφορά μεταξύ τους.

H αγία Παρασκευή γεννήθηκε τον β΄ μ.Χ. αιώνα σε ένα προάστιο της Ρώμης από χριστιανούς και εύπορους γονείς, τον Αγαθόνικο και την Πολιτεία, οι οποίοι την ανέθρεψαν χριστιανικά. Έτσι από μικρή αποφάσισε να αφιερώσει τον εαυτό της στον Χριστό και στη βοήθεια των συνανθρώπων της και προετοιμαζόταν κατάλληλα γι’ αυτό με τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Στα είκοσί της χρόνια πέθανε ο πατέρας της, οπότε ως κληρονόμος της μεγάλης περιουσίας του μπορούσε πλέον να πραγματοποιήσει το όνειρό της. Η κοινωνική και οικονομική της θέση της έδινε εύκολη πρόσβαση στην κοινωνία της Ρώμης, και έτσι, εκτός από το τεράστιο φιλανθρωπικό της έργο, είχε και τη δυνατότητα να οργανώνει συζητήσεις και να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Η δράση της αυτή όμως καταγγέλθηκε στις ρωμαϊκές αρχές, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να βασανιστεί σκληρά. Λέγεται ότι ο ίδιος ο αυτοκράτορας Αντωνίνος εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από τη σοφία και την καρτερικότητα της Παρασκευής και την άφησε ελεύθερη. Ίσως σ’ αυτό να οφείλεται και η ανεκτική στάση που ο Αντωνίνος κράτησε στη συνέχεια απέναντι στους χριστιανούς, κάτι που του προσέδωσε το παρωνύμιο “Πίος” (= Ευσεβής). Επί του διαδόχου όμως του Αντωνίνου, του Μάρκου Αυρηλίου, η Παρασκευή συνελήφθη και πάλι και μετά από φρικτά βασανιστήρια αποκεφαλίστηκε.

Ο ρόλος της αγίας Παρασκευής στη διάδοση του Ευαγγελίου στη Ρώμη και στην Ιταλία υπήρξε πραγματικά καθοριστικός. Ο ζήλος της και ο αγώνας της, που έφτασε μέχρι την προσφορά του ίδιου του εαυτού της, στήριξαν και δυνάμωσαν την τοπική Εκκλησία της εποχής, και σύντομα κατέστησαν τη χριστιανική πίστη γνωστή στα πέρατα της οικουμένης. Ο αγώνας όμως εκείνος που άρχισε με τον Στέφανο και συνεχίστηκε με την Παρασκευή και τους άλλους μάρτυρες των τριών πρώτων χριστιανικών αιώνων δεν τελείωσε· το όραμα του αποστόλου Παύλου για μια κοινωνία ανθρώπων που ενωμένοι με τον Χριστό θα ξεπεράσουν όλες τις διακρίσεις, εθνικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, παρά τους ποταμούς αίματος μυριάδων ανδρών και γυναικών δεν επιτεύχθηκε ακόμα.

Ασφαλώς στον χριστιανικό κόσμο έχουν γίνει πολλά και σημαντικά βήματα, μένουν όμως ακόμα πάρα πολλά και η ευθύνη γι’ αυτά πέφτει στους σύγχρονους χριστιανούς. Σ’ αυτούς απευθύνεται τώρα η υπόμνηση του αποστόλου Παύλου: «όσοι με το βάπτισμα ενωθήκατε με τον Χριστό, έχετε γίνει σαν τον Χριστό», δηλαδή «είστε πια όλοι παιδιά του Θεού», όπως ακριβώς και ο Χριστός. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουν οι χριστιανοί ότι ως παιδιά του Θεού οφείλουν να εργαστούν με όλες τους τις δυνάμεις για τη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς διακρίσεις, χωρίς ανταγωνισμούς, χωρίς αντιπαραθέσεις, τόσο πιο γρήγορα και πιο αυθεντικά θα καταφέρουν να πείσουν τον υπόλοιπο κόσμο για την αλήθεια της πίστης τους. Μόνον τότε το αίμα των μαρτύρων που με τόσο πανηγυρικό τρόπο τιμώνται θα βρει τη δικαίωσή του.

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΩΣ ΑΣΚΗΣΗ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ Ως ΑΣΚΗΣΗ ΑΓΑΠΗΣ

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη-

Η αναφορά του Ιησού Χριστού στη Παραβολή του Αμπελώνα γίνεται μετά την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, που η Εκκλησία μας εορτάζει την Κυριακή των Βαΐων. Γι’ αυτό τη διαβάζουμε και στην πρώτη ακολουθία του Νυμφίου, του Όρθρου της Μ. Δευτέρας. Οι τότε Αρχηγοί των Ιουδαίων, οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι, βλέποντας την τιμή και την αυθόρμητη λαϊκή αναγνώριση του απλού κόσμου προς το Πρόσωπο του Ιησού, ενέτειναν τις σκευωρίες τους να θανατώσουν τον Ιησού. Μάλιστα στο τέλος της σημερινής Παραβολής ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας λέει ότι «όταν άκουσαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τις παραβολές του Ιησού, κατάλαβαν ότι ομιλεί γι’ αυτούς. Και ενώ ζητούσαν να τον συλλάβουν, φοβήθηκαν τα πλήθη του λαού, διότι τον θεωρούσαν ως προφήτη».

Για να καταλάβουμε σωστά το νόημα της σημερινής Παραβολής (Ματθαίου 21, 33-42) πρέπει να αναφερθούμε και στις υπόλοιπες παραβολές που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μετά την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που κάνει ο Ιησούς Χριστός είναι η δημόσια καταδίκη όλων εκείνων των λαοπλάνων και διεφθαρμένων ανθρώπων που μετέτρεψαν τον Ναό «από οίκον προσευχής σε φωλιά ληστών». Οι διεφθαρμένοι άνθρωποι όπου και να βρίσκονται πρέπει να απομονωθούν, να εκδιωχθούν και να τιμωρηθούν. Αποτελούν εμπόδιο στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην ευημερία όλων μας. Γι’ αυτό όταν σιωπηλά υπάρχει ανοχή και ατιμωρησία, τιμωρούμε την ευρύτερη κοινωνία και ενθαρρύνουμε συνέχεια κάθε μορφή διαφθοράς των ολίγων σε βάρος των πολλών.

Στη συνέχεια έχουμε το περιστατικό της άκαρπης συκής που ο Ιησούς διέταξε αμέσως να ξεραθεί για να διαφανεί ότι χωρίς να κάνουμε κάτι καλό δεν υπάρχει λόγος να υπάρχουμε, γιατί λειτουργούμε πλέον ως κοινωνικά παράσιτα που χωλαίνουμε την όλη ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Ο καθένας μας πρέπει να ανταποκρίνεται στις οικογενειακές τους υποχρεώσεις, στα επαγγελματικά του καθήκοντα και στις κοινωνικές του ευθύνες που σχετίζονται με τον κοινωνικό του ρόλο μέσα στην ευρύτερη κοινωνία. Κι όταν ακόμη μέσα στο γάμο ο σύζυγος ή η σύζυγος έχουν ψυχολογικά προβλήματα κι η καθημερινή υβρεολόγια είναι το μόνο λεξιλόγιο που γνωρίζουν, πρέπει αυτός που δεν είναι ψυχολογικά άρρωστος να κάνει υπομονή και να τα ανέχεται όλα για να προστατεύονται τα αθώα μικρά τους παιδιά. Αν είναι και οι δυο τους ψυχολογικά άρρωστοι μάλλον καλύτερα να χωρίζουν για να μη φθάσουμε και σε κάποια οικογενειακή τραγωδία με τη μορφή εγκλήματος.

Στο ίδιο κεφάλαιο, πριν την αναφορά της σημερινής Παραβολή του αμπελώνα, γίνεται αναφορά στην αμφισβήτηση της εξουσίας του Ιησού και μάλιστα από τους αρχιερείς και τους πρεσβύτερους του λαού. Η αμφισβήτηση της εξουσίας του Ιησού ήταν ακόμη μια απόδειξη πόσον είχαν εκπέσει από την αποστολή τους οι Αρχηγοί των Ιουδαίων που χρησιμοποιούσαν την θρησκευτικότητα του Λαού για τα ατομικά τους οφέλη όπως εκείνοι εκ των διεφθαρμένων πολιτικών που δεν πιστεύουν στις πολιτικές τους ευθύνες να προστατεύουν τον Λαό και δυστυχώς χρησιμοποιούν την Πολιτική για να μας εκμεταλλεύονται και να ωφελούνται οι ίδιοι σε βάρος των πολλών.
Στο χώρο της Εκκλησίας σήμερα αυτοί που αμφισβητούν το κύρος της Εκκλησίας είναι αυτοί που στο όνομα δήθεν της διαφυλάξεως της Ορθοδοξίας κάνουν ανοικτές επιθέσεις στην Ηγεσία της Εκκλησίας μας, μάλιστα στους Μακαριότατους Προκαθημένους μας και στις αποφάσεις των Ιερών Συνόδων που προεδρεύουν. Αυτοί που αμφισβητούν τους Προκαθημένους μας και τις αποφάσεις των Ιερών Συνόδων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι οι σημερινοί Γραμματείς και Φαρισαίοι που ο Ιησούς Χριστός καταδίκασε ανεπιφύλακτα ως τους αχάριστους και κακούς και πονηρούς γεωργούς της Παραβολής του Αμπελώνα.

Οι Χριστιανικοί και Θρησκευτικοί Διάλογοι, ως αποτέλεσμα κοινών αποφάσεων Πανορθοδόξων Διασκέψεων πρέπει να συνεχισθούν και να στηριχθούν από όλους μας με τις ένθερμες προσευχές μας το Άγιο Πνεύμα να μας καθοδηγεί προς εργασία των Θείων Εντολών του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Ο ρόλος των Ορθοδόξων Προκαθημένων μας δεν είναι να ευχαριστούν το θρησκευτικό συναίσθημα μερικών φανατισμένων, αλλά να τηρούν και να εφαρμόζουν τις Πανορθόδοξες αποφάσεις της Εκκλησίας μας. Στην σημαντική Σύναξη των Ορθοδόξων Προκαθημένων που συμμετείχαν όλοι οι Προκαθήμενοι μας ή οι εκπρόσωποι τους, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης, τονίζουν ότι «παρά τας οιασδήποτε δυσκολίας, θα συνεχίσωμεν τους θεολογικούς διαλόγους μετά των λοιπών χριστιανών, ως και τους διαθρησκειακούς διαλόγους… δοθέντος ότι ο διάλογος αποτελεί τον μόνον τρόπον επιλύσεως των μεταξύ των ανθρώπων διαφορών, ιδιαιτέρως εις την εποχήν μας όπου εν ονόματι της θρησκείας απειλούν την ειρήνην και την ενότητα των ανθρώπων». Τις θέσεις αυτές επικύρωσε επίσημα κι η σημαντική και κορυφαία πλέον ιστορική Αγία και Μεγάλη Σύνοδος στη Κρήτη τον Ιούνιο του 2016.

Απλώς ποτέ μας δεν περιμέναμε ότι ενώ στηρίζουμε το Διάλογο με τους μη Ορθοδόξους και τους μη Χριστιανούς, θα φθάναμε στο σημείο που φτάσαμε σήμερα Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες να μη έχουν μεταξύ τους εκκλησιαστική κοινωνία και Διάλογο. Η Ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι δύσκολο να μη θεωρήσει υπεύθυνους για την κατάσταση αυτή τους Μακαριότατους Προκαθημένους μας. Να προσευχόμαστε να τους φωτίσει ο Θεός να προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν και να ενισχύσουν την ορατή ενότητα των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.Ο Μακαριότατος Αλεξανδρινός Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας στην Αφρικανική Ήπειρο κ. Θεόδωρος εκφράζοντας τις αποφάσεις των Πανορθοδόξων Διασκέψεων τονίζει ότι «υπό αυτό το Πνεύμα η Αγία μας Εκκλησία προσέρχεται στους Θεολογικούς Διαλόγους και στην Οικουμενική Κίνηση εν αγάπη και αληθεία και ειρήνη με σκοπό την αντιμετώπιση θεολογικών πρωτίστως, προβλημάτων, τα οποία διασπούν το θεοδώρητο αγαθό της ενότητας των Χριστιανών» (Πάνταινος 6, σελ. 434, 2008).

Τελικά ο κάθε άνθρωπος κρίνεται από τις πράξεις του. Την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας την δημιουργούμε οι ίδιοι με όσα κάνουμε στη ζωή μας. Στο ερώτημα του Ιησού ποιος από τα δύο παιδιά επιτελεί το θέλημα του πατέρα τους, αυτός που λέει στον πατέρα του ότι θα πάει να οργώσει το χωράφι και δεν πάει, ή αυτός που λέει ότι δεν θα πάει και τελικά πάει. Η απάντηση φυσικά είναι ότι το θέλημα του πατρός το κάνει ο υιός που πήγε. Έτσι κι αυτοί που βρίσκονται κοντά στο Θεό και θα σωθούν δεν είναι αυτοί που λένε ότι πιστεύουν στον Θεό, αλλά αυτοί που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αυτοί που ζουν με αγάπη και είναι ειρηνοποιοί και φιλεύσπλαχνοι και φιλάνθρωποι και πάνω απ’ όλα ευγνώμονες για όλα τα αγαθά που μας δίνει ο Θεός.
Στο σημείο αυτό μπορούμε να καταλάβουμε και την Παραβολή του Αμπελώνα. Κάποτε ένας οικοδεσπότης έφτιαξε ένα ωραίο αμπελώνα και έκτισε δίπλα και χώρο για να παράγουν κρασί. Στη συνέχεια τον ενοικίασε σε κάποιους γεωργούς με τη συμφωνία να του δίνουν ένα μέρος της παραγωγής κι αυτός έφυγε σε μακρινή χώρα. Όταν ήρθε ο καιρός της παραγωγής οι Γεωργοί όχι μόνο ηρνήθησαν να δώσουν στους δούλους του Οικοδεσπότη που έστειλε τους καρπούς που είχαν συμφωνήσει, αλλά με αχάριστο τρόπο και κακία άλλους κτύπησαν άσχημα και τους έδιωξαν, μερικούς δολοφόνησαν και μερικούς λιθοβόλησαν. Τότε ο Οικοδεσπότης σκέφτηκε να στείλει τον Υιόν του με την σκέψη ότι θα ντραπούν και θα του αποδώσουν τους καρπούς που του οφείλουν και να θυμηθούν και τις ευεργεσίες που τους έκανε δίνοντας τους ψωμί να ζήσουν οι οικογένειες τους. Αυτοί όμως οι γεωργοί επειδή ήσαν κακοί και αχάριστοι, σκέφτηκαν πονηρά ότι αν σκοτώσουν τον υιό του Οικοδεσπότη που είναι ο κληρονόμος του αμπελώνα, τότε ο αμπελώνα θα γίνει δικός τους. Και πράγματι τον σκότωσαν. Τι πρέπει να κάνει ο ιδιοκτήτης του Αμπελώνα αυτού ερωτά ο Ιησούς.

Και τότε του απάντησαν. Θα εξολοθρεύσει τους αχάριστους και κακούς γεωργούς και θα παραδώσει τον αμπελώνα σε ευσεβείς γεωργούς που θα αποδίδουν τα δικαιώματα του Ιδιοκτήτη χωρίς πονηριές και ψευτιές και που θα είναι ευγνώμονες στον Ευεργέτη τους. «Ο λίθος που απέρριψαν οι οικοδόμοι έγινε ακρογωνιαίος λίθος από τον Κύριον», τους λέει ο Ιησούς. «Γι’ αυτό θα αφαιρεθεί από εσάς η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε Έθνος που θα ακολουθεί το Θέλημα του Θεού, δηλαδή σε εκείνους που θα έχουν αγάπη για τον κάθε άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον».Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αναλύουν την Παραβολή του Αμπελώνα με την αναφορά τους στην λύτρωση που πρόσφερε ο Θεός στο λαό του Ισραήλ όταν τους απελευθέρωσε από την δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία οδηγώντας τους στην Γη Χαναάν, ζητώντας τους να δείχνουν κι οι ίδιοι έλεος και αγάπη. Αντί τούτου με αγνωμοσύνη εστράφησαν εις τα είδωλα και τις κοινωνικές αδικίας, τρώγοντας τις σάρκες των χηρών και των φτωχών, με την μεγαλύτερη ηθική και υλική διαφθορά.

Η γη της Επαγγελίας, η γη Χαναάν και το αγαθόν της απελευθερώσεως ήταν ο Αμπελώνας, και τα δικαιώματα του Οικοδεσπότη ήταν οι ευχαριστίες τους στον Θεό και η εκ μέρους τους ελεημοσύνη, αγάπη και η ευαισθησία τους να διαφυλαχθεί η κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτοί έδειξαν όμως αγνωμοσύνη, αχαριστία και κάθε είδους διαφθορά. Τότε ο Θεός έστειλε τους Προφήτες του να τους επαναφέρει στο σωστό δρόμο με την μετάνοια για να σωθούν. Αυτοί όμως με πολύ κακία άλλους προφήτες, κτύπησαν άσχημα, άλλους σκότωσαν άγρια και άλλους λιθοβόλησαν και έμειναν αμετανόητοι μέσα στην πώρωση της εγκλημάτων τους. Τότε ο Θεός έστειλε τον Υιόν του για να τους δώσει μια τελευταία ευκαιρία να σωθούν κι αυτοί τότε τον σταύρωσαν, όπως έκαναν οι Αρχηγοί των Εβραίων με τη βοήθεια των Ρωμαίων Αξιωματούχων στον Ιησού.

Γι’ αυτό η Βασιλεία του Θεού πλέον είναι για τους Χριστιανούς, δηλαδή για την Εκκλησία μας, σ’ αυτούς που ζουν σύμφωνα με τις Εντολές του Χριστού, αυτοί που ζουν με αγάπη και φιλανθρωπία για όλους τους ανθρώπους και εργάζονται ειρηνικά για την ειρηνική συνύπαρξη όλων των ανθρώπων και όλων των λαών. Είναι γι’ αυτούς που αγαπούν και προστατεύουν τη Δημιουργία του Θεού ως δώρο για όλες τις γενεές των ανθρώπων. Η οικολογική μας ευθύνη αφορά όλους τους ανθρώπους καλής θελήσεως, ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους και την εθνικότητα τους και τη περιοχή του κόσμου που κατοικούν.
Μετά την Παραβολή του Αμπελώνα είναι η παραβολή των Γάμων. Το νόημα της είναι γνωστόν. Όλοι μας είμαστε καλεσμένοι για τη Βασιλεία των Ουρανών. Πολλοί από εμάς βρίσκουμε κάποια δικαιολογία ότι έχουμε να οργώσουμε χωράφι ή ότι είμαστε κουρασμένοι και πρέπει να κοιμηθούμε ή να μαγειρέψουμε για τους ξένους μας και δεν πάμε στην Εκκλησία.

Τελικά και για τους Χριστιανούς η Βασιλεία των Ουρανών είναι μια δυνατότητα που γίνεται πραγματικότητα με τον Εκκλησιασμό μας, με τη συμμετοχή μας στα άγια Μυστήρια της Εκκλησίας μας, κυρίως στην Θεία Ευχαριστία. Αυτό είναι το πρώτο μέρος ως ποιμαντική πνευματική προετοιμασία για να αλλάξουμε τον κόσμο να γίνει δίκαιος με την αγάπη μας και τη διακονία μας προς τον συνάνθρωπό μας, και ιδιαίτερα σ’ αυτούς που υποφέρουν χωρίς να φταίνε σε τίποτα, όπως τα άπορα και ορφανά παιδιά όπου και να βρίσκονται, ως επίσης και τα θύματα τοπικών συγκρούσεων και καταπάτησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τους να ζήσουν ελεύθερα το αγαθόν της ελευθερίας τους και να έχουν πρόσβαση στις περιουσίες τους. Προσευχόμαστε όλες οι Χώρες να συνεργάζονται για να αντιμετωπίσουμε μαζί με το καλύτερο τρόπο τη μεγάλη απειλή της πανδημίας του κορωνοϊού και τις συνέπειες της για να προστατευθεί με το καλύτερο τρόπο η Ανθρωπότητα και η κάθε οικογένεια που χρειάζεται τη στήριξη μας.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

 

Το Ευαγγέλιο στην Πλουραλιστική Κοινωνία 

Του Αιδ.Μελέτη Μελετιάδη

 

Κανένας Χριστιανός δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει τον δημόσιο χαρακτήρα του Ευαγγελικού μηνύματος.  Το γεγονός ότι το Ευαγγέλιο αποτελεί όχι μια ιδιωτική υπόθεση, όπως το θαμμένο τάλαντο του ανόητου κι ανεύθυνου διαχειριστή της παραβολής, αλλά θεόδοτη δημόσια αλήθεια για ολόκληρο τον κόσμο ο οποίος πρέπει να ευαγγελιστεί και να ακούσει το μήνυμα της Σωτηρίας για να σωθεί από τον μισθό της αμαρτίας.  Άλλωστε η ευαγγελική εντολή ακριβώς αυτό δηλώνει όταν καλεί ο Χριστός του πιστούς και τους δίνει την ιεραποστολική ευθύνη, “Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη”.

Όμως, δεν αρκεί να γνωρίζουμε ότι ως Χριστιανοί έχουμε μια δημόσια αλήθεια στα χέρια μας, αλλά το ερώτημα είναι, αυτήν την δημόσια αλήθεια πως την κοινωνούμε σ’ έναν κόσμο και σε μια μετά-μοντέρνα κοινωνία άκρως εκκοσμικευμένη όπως είναι η δική μας;  Μια κοινωνία ατομοκρατούμενη που κυριαρχείται από την επιδίωξη της ατομικής ολοκλήρωσης και ηδονής και την ιχνηλασία νοήματος απ’ όπου κι αν αυτό μπορεί να εκπορευτεί;  Μια κοινωνία μέσα από την οποία ο Χριστιανισμός έχει προ πολλού χάσει τα ερείσματά του κι έχει περιθωριοποιηθεί ως δημόσιος λόγος.  Απόδειξη, οι συνεχώς μειούμενοι αριθμοί των εκκλησιαζομένων στις Εκκλησίες της Ευρώπης^. η συνεχώς μειούμενη Χριστιανική κι εκκλησιαστική συνείδηση ακόμη και σε κύκλους ευαγγελικών.

 

Ή ακόμη και η άρνηση των συντακτών του Ευρωπαϊκού Συντάγματος να συμπεριλάβουν την προσφορά της Χριστιανικής Πίστης στο Προοίμιο του.  Μια κοινωνία ιδεολογικά και νοηματικά σχετικοποιημένη σε τέτοιο σημείο ώστε ο Χριστιανικός λόγος όχι μόνο δεν έχει προνομιακό, κυρίαρχο και καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της σκέψης, του πολιτισμού και γενικότερα της ιστορίας της, όπως στο παρελθόν, αλλά αυτός να αποτελεί έναν από τους πολλούς λόγους (και πολλές φορές τον πλέον περιφρονημένο) στο σούπερ μάρκετ των ιδεών της εποχής μας όπου ακούγονται πολλοί δημόσιοι λόγοι και ο καθ’ ένας διεκδικεί για τον εαυτό του ότι είναι η Αλήθεια.

 

Ο Χριστιανικός λόγος δεν είναι πλέον αυταπόδεικτος, εάν ποτέ ήταν, στην αντίληψη του σύγχρονου ανθρώπου.  Αντιθέτως, είναι ένας λόγος που από την απαρχή του Διαφωτισμού και την αμφισβήτηση που ο Καρτέσιος προκάλεσε ιδιωτικοποιώντας την βάση της αλήθειας με το περίφημο “cogitoergosum” συνεχώς χάνει έδαφος σε σημείο σήμερα όχι μόνο να περιφρονείται στον κατ’ ευφημισμό χριστιανικό κόσμο της Δύσης, αλλά και να χλευάζεται από την πλειονότητα του λαού.  Ο οποίος λαός ενώ καταφεύγει στη θρησκεία όλο εντονότερα και μαζικότερα, σε σημείο που η θρησκεία να είναι της μόδας σήμερα και να δικαιώνεται η ρήση του Μάρξ περί της θρησκείας η οποία λειτουργεί ως όπιο της κοινωνίας, ωστόσο όλο και περισσότερο ο κόσμος αποστασιοποιείται από τον Χριστό και το Ευαγγέλιό Του. 

 

Έτσι, σήμερα ο Χριστιανισμός απαλλαγμένος από τα δεκανίκια του παρελθόντος που τον επέβαλαν στην κοινωνία και με την εποχή που έπαιζε μόνος στον δυτικό κόσμο, καλείται να παίξει επί ίσοις όροις ‘το παιχνίδι’ εναντίον όλων των άλλων δημόσιων λόγων και να κερδίσει την καρδιά και το μυαλό του κόσμου.  Καλείται να αποδείξει και στη συνέχεια να εμπνεύσει στον κόσμο ότι ο δημόσιος λόγος τον οποίο κομίζει περί Χριστού είναι όντος η Μοναδική Αλήθεια, η Μοναδική Οδός και η Μοναδική Ζωή.  Ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το μοναδικό Πρόσωπο που αποκαλύπτει τον Πατέρα και πληρώνει τις βαθύτερες υπαρξιακές ανάγκες που ταλανίζουν τον άνθρωπο από τη στιγμή της πτώσης του, όπως:

1.     Ο Φόβος του θανάτου και η αγωνία του Επέκεινα

2.     Η Αγωνία της Ενοχής και ο φόβος της αιώνιας καταδίκης

3.     Η αγωνία της έλλειψης νοήματος της ζωής και ο φόβος μήπως αυτή βιωθεί μέσα σ’ ένα υπαρξιακό κενό, άρα χωρίς ουσιαστικό νόημα.[1]

 

Στο τέλος του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου κάποιος Romano Guardini στο βιβλίο του Το Τέλος του Μοντέρνου Κόσμου έγραψε μεταξύ άλλων: ‘’Ο Χριστιανισμός θα χρειαστεί και πάλι να αποδείξει τον εαυτό του ως την πίστη εκείνη που δεν είναι αυταπόδεικτη^. θα αναγκαστεί να διαφοροποιήσει τον εαυτό του πολύ πιο αυστηρά από ένα κυρίαρχο πλέον μη χριστιανικό ήθος.’’[2] 

Πιστεύω ότι ο Guardini βάζει το δάχτυλο επί τον τύπον των ύλων και μας καλεί σε κάτι πολύ σημαντικό.  Διότι ενδεχομένως για μας μπορεί ο Χριστός να είναι η απάντηση, αλλά για τον κόσμο δεν αρκεί μια τέτοια ρητορική εκ μέρους μας δήλωση.  Καλούμαστε να ξεφύγουμε από την νοοτροπία των κλισέ, των συνθημάτων, των εύκολων λύσεων, της προτεσταντικής θριαμβολογίας, και να κοινωνήσουμε στον κόσμο μας, που με κυνισμό πλέον απαντά στο ευαγγελικό σύνθημα ‘’ο Χριστός σ’ αγαπάει’’ με την αποστομωτική φράση ‘’ε, και;’’, την αλήθεια και την αγάπη του μοναδικού Σωτήρα, Μεσίτη και Θεού Ιησού Χριστού.

 

Ως Ευαγγελική Εκκλησία δεν έχουμε να προσφέρουμε στον κόσμο τίποτε άλλο από το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.  Άλλωστε το Ευαγγέλιο στη γλώσσα του λαού και το κήρυγμα του Ευαγγελίου[3] αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της ευαγγελικής Μεταρρύθμισης του 16^ο αιώνα.  Αλλά, πώς κοινωνούμε αυτήν την Αλήθεια του Ευαγγελίου στον κόσμο μας;  Θα ήθελα η απάντησή μου να έχει δύο πτυχές:

 

Ι.  Το Παράδειγμα του Ιησού Χριστού

Στο Μάρκο 7.31-37 ο Κύριος θεραπεύει τον κωφάλαλο επικοινωνώντας την αγάπη Του όχι με λόγο αλλά με ένα άγγιγμα.  Ο κωφάλαλος άνθρωπος είναι ένα συναρπαστικό παράδειγμα του κόσμου μας ο οποίος πνευματικά είναι κωφάλαλος (Εφ. 2.1).  Δεν καταλαβαίνει το μήνυμα του ευαγγελίου διότι δεν μπορεί να ακούσει και να καταλάβει ώστε στη συνέχεια να πιστέψει σ’ Αυτόν και να Τον ομολογήσει.  Ωστόσο το κάλεσμα του Κυρίου είναι αυτόν τον κόσμο να τον ευαγγελίσουμε, αυτός ο κόσμος έχει ανάγκη ν’ αγγιχτεί από τη δημόσια αλήθεια του Ευαγγελίου, ‘’Πως θα Τον επικαλεστούν, αν δεν πιστέψουν;  Και πως θα πιστέψουν αν δεν ακούσουν γι’ Αυτόν;  και πως πάλι θ’ ακούσουν γι’ Αυτόν, αν κάποιος δεν τους το κηρύξει;’’ (Ρωμ. 10.14).

 

Πως επικοινωνείς μ’ ένα πνευματικά ‘κωφάλαλο’ κόσμο;  Το παράδειγμα, πιστεύω, δεν μπορεί να είναι δάνειο ούτε από τον χώρο της αριστεράς, ούτε από το χώρο του δεξιού καπιταλιστικού μάρκετινγκ, ούτε από το χώρο της αποχαυνωτικής διασκέδασης και ψυχαγωγίας, χώροι από τους οποίους εν πολλοίς έχουμε αντλήσει τα επικοινωνιακά μας σχήματα εδώ κι αρκετά χρόνια.  Και εάν ισχύει η αρχή ‘’το μέσο είναι το μήνυμα’’ τότε κοινωνήσαμε ένα μήνυμα το οποίο πολλές φορές δεν αγγίζει τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων.  Το παράδειγμα πάνω στο οποίο η Εκκλησία πρέπει να στηριχτεί και να μιμηθεί είναι αυτό του Ιησού Χριστού.

 

Το εδάφιο κλειδί που συνοψίζει ολόκληρο το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο και με μια φράση αποκαλύπτει τη φιλοσοφία της επίγειας παρουσίας του Χριστού και της σχέσης Του με τον κόσμο είναι εκείνο το ‘’διήλθεν ευεργετόν και θεραπεύον’’,είναι το 10.45, ‘’… ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών’’.  Αυτήν την Λυτρωτική διακονία Του ο Χριστός την φανέρωσε πρωταρχικά με την Εν-σάρκωσή Του, καθώς εν-σάρκωσε την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. 

Η Εν-σάρκωση ήταν αγάπη στην πράξη, ευάλωτη δύναμη στα χέρια του αμαρτωλού ανθρώπου που τελικά θα τον μεταμόρφωνε σε‘’νέο κτίσμα’’.  Αυτήν την Λυτρωτική παρουσία τη φανέρωσε με το δίπτυχο, ‘’… ών ο Ιησούς ήρξατο ποιείν τε και διδάσκειν’’(Πρ. 1.1).  Ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος των Συνοπτικών Ευαγγελίων αφιερώνεται στα έργα του Ιησού.  Ενώ στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο έχουμε περισσότερη διδασκαλία, ωστόσο η διδασκαλία είναι επεξηγηματική των έργων του Ιησού (κεφ. 3, 5-11).  Τα έργα Του δεν είχαν τη δική τους αυτοτέλεια αλλά λειτουργούσαν είτε ως πρόκληση, είτε ως επιβεβαίωση του λόγου Του.  Χωρίς αυτά ο δημόσιος λόγος Του θα ήταν κενός νοήματος.  Στον προβληματισμένο και φυλακισμένο Ιωάννη απαντά με τις αποδείξεις της παρουσίας Του, ‘’… τυφλοί αναβλέπουσι και χωλοί περιπατούσι, λεπροί καθαρίζονται και κωφοί ακούουσι, νεκροί εγείρονται και πτωχοί ευαγγελίζονται’’(Μτ. 11.5).  Και βέβαια το Θείο Πάθος αποτελεί το μέγιστο της διακονίας Του καθώς πρόσφερε ‘’… την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών’’. 

 

Σ’ αυτήν την λυτρωτική παρουσία καλεί τους μαθητές Του μέσα στους αιώνες.  Λίγες ώρες πριν τον θάνατό Του προσεύχεται στον Πατέρα λέγοντας, ‘’…καθώς εμέ απέστειλας εις τον κόσμον, καγώ απέστειλα αυτούς εις τον κόσμον^. και υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν…’’(Ιν. 17.18-19).  Μετά την Ανάσταση ο Ιησούς ενώ αποστέλλει τους μαθητές Του λεει, ‘’… καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς’’(Ιν. 20.21).  Ένας λόγος που συνοδεύτηκε προηγουμένως από μια χειρονομία που φανέρωνε τον χαρακτήρα της αποστολής, ‘’… έδειξεν αυτοίς τας χείρας και την πλευράν αυτού’’(Ιν. 20.20).

 

Ο δημόσιος λόγος που κομίζουμε ως Χριστιανοί είναι το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού το οποίο όμως έχει ανάγκη να κοινωνηθεί μέσα σ’ ένα πλαίσιο αγάπης και υπηρεσίας, τρυπημένης πλευράς και χεριών.  Ο Κύριος απευθυνόμενος στους Φαρισαίους χρησιμοποίησε τα έργα Του ως τις αποδείξεις θείας εγκυρότητας της αποστολής Του και του Λόγου Του των οποίων έργων απόρριψη εκ μέρους τους τούς καθιστούσε ενόχους:

5.36 ἐγὼ δὲ ἔχω τὴν μαρτυρίαν μείζω τοῦ Ἰωάννου· τὰ γὰρ ἔργα ἃ ἔδωκέ μοι ὁπατὴρ ἵνα τελειώσω αὐτά, αὐτὰ τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ, μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ ὅτι ὁ πατήρ με ἀπέσταλκε.

10.24 ἐκύκλωσαν οὖν αὐτὸν οἱἸουδαῖοι καὶἔλεγον αὐτῷ· Ἕως πότε τὴν ψυχὴν ἡμῶν αἴρεις; εἰσὺεἶὁΧριστός, εἰπὲἡμῖν παρρησίᾳ. 25 ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁἸησοῦς· Εἶπον ὑμῖν, καὶοὐπιστεύετε· τὰἔργα ἃἐγὼποιῶἐν τῷὀνόματι τοῦπατρός μου, ταῦτα μαρτυρεῖπερὶἐμοῦ·

15.24 εἰτὰἔργα μὴἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃοὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲκαὶἑωράκασι καὶμεμισήκασι καὶἐμὲκαὶτὸν πατέρα μου. 25 ἀλλ’ ἵνα πληρωθῇὁλόγος ὁγεγραμμένος ἐν τῷνόμῳαὐτῶν, ὅτι ἐμίσησάν με δωρεάν.

 

 

IΙ.  Η Υπόσχεση του Ιησού Χριστού η Εκκλησία Να Πετύχει Μεγαλύτερα Έργα από

τον Ίδιο.

 

Στο 14^ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννη Ευαγγελίου στην τελευταία συζήτηση που ο Κύριος έχει με τους μαθητές Του και αφού τους έχει γνωστοποιήσει τι θα συμβεί σε λίγο και ότι ο Ίδιος επιστρέφει στον Πατέρα, τους δίνει κάποιες πολύ σημαντικές υποσχέσεις για το μέλλον.  Μία από αυτές είναι αυτή που βρίσκεται στο χωρίο 12:  ‘’ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁπιστεύων εἰς ἐμὲ, τὰἔργα ἃἐγὼποιῶκἀκεῖνος ποιήσει, καὶμείζονα τούτων ποιήσει, ὅτι ἐγὼπρὸς τὸν πατέρα μου πορεύομαι’’.  Ο Χριστός διαχωρίζει τα έργα σε ‘’ελάσσονα’’ και ‘’μείζονα’’ χαρακτηρίζοντας τα δικά Του, δηλαδή όλα αυτά τα οποία εμείς κακώς χαρακτηρίζουμε ως θαύματα του Ιησού Χριστού που περιλαμβάνουν θεραπείες, διατροφή χιλιάδων λαού με ασήμαντα τροφικά αποθέματα, με τιθάσευση της φύσης, με αναστάσεις, όπως αυτή του φίλου Του  Λαζάρου που είχε γίνει μερικές ημέρες πριν, όλα αυτά λοιπόν με τα οποία σαγηνευόμαστε, παραμυθιαζόμαστε και εγκλωβιζόμαστε, όλα αυτά τα χαρακτηρίζει ‘’ελάσσων’’.  Τα ‘’μείζονα’’ δεν τα έκανε Αυτός αλλά υπόσχεται ότι θα τα πραγματοποιήσει η Εκκλησία Του αφού Εκείνος επιστρέψει στον Πατέρα κι αυτή λάβει το Άγιο Πνεύμα.  Ποιά είναι αυτά τα μείζονα έργα που υπόσχεται ο Χριστός ότι η Εκκλησία Του θα κάνει μέσα στον κόσμο και τα οποία θα ξεπερνούν σε ένταση, σε ποιότητα και σε αποτελεσματικότητα τα έργα που έκανε ο Χριστός;  Τι μεγαλύτερο θα μπορούσε να θεωρηθεί κι από αυτήν την ανάσταση του από τεσσάρων ημερών νεκρού Λαζάρου;  Με την υπόσχεσή Του αυτή ο Χριστός οραματίζεται και ορίζει έναν πολύ σημαντικότερο ρόλο για την Εκκλησία Του μέσα στον κόσμο από αυτόν στον οποίο πολλές φορές εμείς Την έχουμε περιορίσει.  Έτσι και πάλι το ερώτημα τίθεται: Τι θα μπορούσε να είναι θαυμαστότερο κι από την ανάσταση του Λαζάρου;

 

Η απάντηση:  Πολλά!  Διότι κατ’ αρχήν ο Λάζαρος δεν απόφυγε τελικά το μοιραίο, ή εκείνοι που θεραπεύτηκαν δεν σημαίνει ότι στη συνέχεια δεν αρρώστησαν και πάλι.  Αλλά, το ‘’μείζων’’ έργο της Εκκλησίας ήταν να αλλάξει τον ίδιο τον κόσμο στα χρόνια που θα ακολουθούσαν.  Να κηρύξει το Ευαγγέλιο και 3.000 άνθρωποι να πιστέψουν στον Ιησού Χριστό εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής.  Ο Χριστός ποτέ δεν είδε τόσους πολλούς να πιστεύουν με κάποιο από τα κηρύγματά Του.

 

Μεγαλύτερο έργο ήταν ο διώκτης της Εκκλησίας Σαύλος να αλλάξει και να γίνει ο Παύλος, το ‘’σκεύος εκλογής’’ για να ακούσουν τα έθνη.  Μεγαλύτερο έργο ήταν η εξάπλωση της Εκκλησίας, εν μέσω σφοδρών διωγμών.  Να καταργηθεί ο μεσότοιχος της έχθρας μεταξύ Εβραίων και εθνικών.  Να πιστέψουν λαοί ολόκληροι, όπως οι Έλληνες με τον Παύλο, οι Σλάβοι με τον Κύριλλο και Μεθόδιο, οι Ιρλανδοί με τον Πατρίκιο, κλπ με την ιστορία να συνεχίζεται μέχρι και τις ημέρες μας με τις ευαγγελικές ιεραποστολές να αγγίζουν όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

 

Μεγαλύτερο έργο και αντίθετο προς την ανθρώπινη εμπειρία, ήταν το αρνί να αντιμετωπίσει τον λύκο χωρίς φόβο και να τον μετατρέψει σε αρνί.  Να κυριαρχήσει πάνω στην παντοκρατορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και να την μεταμορφώσει εκχριστιανίζοντας την Ευρώπη.  «Το θαυμάσιο στην Χριστιανική θρησκεία και στους ακόλουθούς της είναι ότι αν και διώχθηκε αδυσώπητα κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες με αναρίθμητα θύματα, πολλοί ομιλούν περί 20.000.000, εντούτοις, αν και με άοπλους οπαδούς παρουσιάζοντας μηδενική αντίσταση σε ένα ισχυρότατο και πολυετές στρατιωτικό κράτος, όχι μόνο επέζησε αλλά εξαπλώθηκε και σύντομα έγινε η πλειοψηφία του. Ανάλογο κατόρθωμα στις μέρες μας θα ισοδυναμούσε με μάζες λαού μιας νέας θρησκείας που χωρίς κανένα όπλο θα τα έβαζαν με μια υπερδύναμη και τον στρατό της, π.χ. την Προτεσταντική Αμερική και έχοντας μοναδικό όπλο την πίστη και την θέλησή τους να κατάφερναν μέσα σε μόλις 3 αιώνες να γίνονταν η πλειοψηφία σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό το κατόρθωμα του Χριστιανισμού στον τότε κόσμο καθώς και η επιβίωσή του, όπως και η μελλοντική του άλλωστε, αποτελεί ένα μοναδικό κατόρθωμα στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, το οποίο δυστυχώς για τους άπιστους δεν θα επαναληφθεί ξανά από καμιά είδους θρησκεία ή φιλοσοφικό σύστημα, διότι πολύ απλά  ο Χριστιανισμός  δεν αποτελεί καμιά είδους θρησκεία ή φιλοσοφικό σύστημα αλλά αποτελεί την ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ περί του Θεού.»[4]

 

Ο ιερός Αυγουστίνος σχολιάζοντας τα λόγια του Κυρίου γράφει, ‘’Και ποια άλλα είναι τα έργα από του να παράγεις έναν δίκαιο από έναν άδικο;  Μπορώ χωρίς δισταγμό να θεωρήσω κάτι τέτοιο ‘μείζον’ του ουρανού και της γης.  Διότι ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν αλλά η σωτηρία και η δικαίωση των προγνωρισμένων θα παραμείνει για πάντα. Εκείνος που μπορεί να καταλάβει και να κρίνει ας πει εάν είναι μεγαλύτερο να δημιουργεί κανείς δίκαια όντα ή να αλλάζει τους κακούς σε δίκαιους.  Διότι τουλάχιστον, εάν και για τα δύο χρειάζεται ίση δύναμις για το δεύτερο χρειάζεται μεγαλύτερο έλεος’’.[5]

 

Μεγαλύτερο έργο ήταν εκείνοι που πίστευαν στον Ιησού Χριστό και η ζωή τους άλλαζε στη συνέχεια να ενδιαφερθούν για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των αδύναμων.  Έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελληνικής γλώσσας εμφανίζονται οι λέξεις: νοσοκομείο, γηροκομείο, ορφανοτροφείο.  Διότι, άνθρωποι σαν τον Επίσκοπο Καισαρείας τον Μ. Βασίλειο θα σκύψουν στις ανάγκες των ανθρώπων και από τότε η ιστορία θα συνεχιστεί και θα πολλαπλασιαστεί με τις διακονίες ελέους, όπως: τα Κέντρα απεξάρτησης, τις διακονίες προς τους Πρόσφυγες, προς τις γυναίκες και άνδρες του περιθωρίου, προς τα θύματα των εκτρώσεων, για να αναφέρω μερικά.  Με την δημιουργία μεγάλων διεθνών φιλανθρωπικών οργανισμών, όπως ο Ερυθρός Σταυρός του Ελβετού Χριστιανού Ερρίκου Έντυναν.  Χριστιανοί ήσαν οι πρώτοι που έτρεξαν και τρέχουν σε σημεία καταστροφής και πολέμου για να προσφέρουν αγάπη, όπως στους τόπους που επλήγησαν από το τσουνάμι, στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στις περιοχές του Αμερικανικού νότου που χτυπήθηκαν από τον τυφώνα ‘Κατρίνα’.  Όταν ρώτησαν την Μητέρα Τερέζα για ποιο λόγο δεν παίρνει προφυλάξεις φορώντας γάντια όταν περιποιείται τους λεπρούς, εκείνη απάντησε ότι ο Χριστός ποτέ δεν θα φορούσε.

 

Ο NicholasDKristof, αρθρογράφος της InternationalHeraldTribuneαντιπαραθέτει στους πολέμιους του Χριστιανισμού τα μείζωνα έργα της Εκκλησίας. «Αν ο Θεός είναι παντογνώστης και παντοδύναμος, δεν μπορείς να μη διεωρητηθείς, γιατί δεν στέλνει έναν κεραυνό να χτυπήσει τον Ρίτσαρντ Ντόκινς. Ή τουλάχιστον να καταστρέψει την ιστοσελίδα www.whydoesgodhateamputees.com. Είναι μια ιστοσελίδα, που επισημαίνει ότι ενώ οι άνθρωποι συνήθως εμπιστεύονται τον Θεό για τη θεραπεία του καρκίνου ή άλλων ασθενειών, οι ακρωτηριασμένοι φαίνεται ότι δεν απολαμβάνουν αυτή τη θεϊκή παρέμβαση.  «Αν ο Θεός άκουγε τις προσευχές των ακρωτηριασμένων για την ανάκτηση των χαμένων άκρων τους, θα βλέπαμε να αναφύονται ακρωτηριασμένα πόδια καθημερινά», διακηρύσσει.

 

Αυτή η ιστοσελίδα αποτελεί μέρος μιας όλο και πιο δογματικής, συχνά ειδεχθούς αθεϊστικής επίθεσης, που καθοδηγείται εν μέρει από τον Ντόκινς – τον επιστήμονα της Οξφόρδης και συγγραφέα του νέου ευπώλητου βιβλίου«Η Απάτη του Θεού».

 

Συνιστά στους αναγνώστες να φανταστούν έναν κόσμο χωρίς θρησκεία και επικαλείται τη δική του ματιά: Φανταστείτε ότι δεν υπάρχουν βομβιστές αυτοκτονίας, ούτε, 11/9, ούτε 7/7, ούτε σταυροφορίες, ούτε κυνήγι μαγισσών, ούτε συνωμοσίες, ούτε ινδικός διαμελισμός, ούτε ισραηλινο-παλαιστινιακοί πόλεμοι, ούτε σερβο-κροατο-μουσουλμανικές σφαγές, ούτε διώξεις Εβραίων ως «δολοφόνων του Χριστού», ούτε βορειο-ιρλανδικό πρόβλημα, ούτε «εγκλήματα τιμής», ούτε κοστουμαρισμένοι και καλοχτενισμένοι τηλευαγγελιστές, που εξαπατούν τους αφελείς….

 

Επιπλέον, για όλες τις σφαγές στο όνομα της θρησκείας υπάρχει και η άλλη πλευρά. Κάθε φορά, που ταξιδεύω στα φτωχότερα μέρη της Αφρικής, βλέπω νοσοκομεία αποστολών, που είναι η μόνη πηγή βοήθειας για τους απελπισμένους ανθρώπους. Ο Θεός μπορεί να μη βοηθά τους ακρωτηριασμένους να αποκτήσουν νέα μέλη, αλλά οι εκκλησίες ενθαρρύνουν τα μέλη τους να υποστηρίζουν τα συσσίτια, τα καταλύματα αστέγων και τις κλινικές, που αλλιώς δεν θα υπήρχαν. Θρησκευτικές οργανώσεις ασκούν πιέσεις για περισσότερη δράση κατά του έιτζ, της ελονοσίας, της εμπορίας λευκής σαρκός, της γενοκτονίας στο Νταρφούρ και οι πιστοί δίνουν συχνά μεγάλα ποσά του εισοδήματός τους σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, τα οποία αποτελούν πηγή ζωής γι’ αυτούς με τις μεγαλύτερες ανάγκες.[6]

 

Μεγαλύτερο έργο ήταν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού να καταργήσει ανήθικους θεσμούς όπως της δουλείας με τον WilliamWilberforceκαι τον JohnNewton.  Τον θεσμό και τα ανήθικα παράγωγα της απόλυτης μοναρχίας υποτάσσοντας την στον έλεγχο του Νόμου με το έργο του ποιμένα και βουλευτού SamuelRatherford.  Μεγαλύτερο έργο ήταν να επηρεαστεί ο τότε γνωστός κόσμος, μαζί και ο πολιτισμός του, ο τρόπος σκέψης του, η κοσμοθεωρία του, οι συνήθειές του.  Μεγαλύτερο έργο ήταν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού να αλλάξει ανθρώπους που βρίσκονταν σε ημιάγρια κατάσταση.  Παραστατική είναι η ιστορία που μας πληροφορεί για έναν Ευρωπαίο δερματέμπορο ο οποίος βρέθηκε σε κάποιο απόμακρο επαρχιακό τόπο της Κ. Αφρικής, φιλοξενούμενος του αρχηγού της φυλής με τον οποίο  είχε εμπορικές συναλλαγές.  Καθώς ετοιμαζόταν το γεύμα, και κάπου πιο πέρα έβραζε το καζάνι με το φαγητό, οι δύο άνδρες απολάμβαναν την συζήτηση.  Κάποια στιγμή ο Ευρωπαίος βλέπει πάνω στο τραπέζι ένα τεύχος της Αγίας Γραφής.  ‘’Μα καλά,’’ ρωτάει σαρκαστικά τον αρχηγό της φυλής, ‘’ως εδώ έφτασε η χάρη του απαρχαιωμένου αυτού βιβλίου;’’  Ο φύλαρχος τότε του έδωσε την αποστομωτική απάντηση: ‘’Αν η χάρη του Βιβλίου αυτού δεν είχε φτάσει ως εδώ, εσύ τώρα θα βρισκόσουν μέσα σ’ εκείνο το καζάνι!’’[7]

 

Ο Κύριος υποσχέθηκε ότι μπροστά στην Εκκλησία Του οι πύλες του Άδη δεν μπορούν να αντισταθούν.  Κάλεσε την Εκκλησία να βγει στον κόσμο και να διακυρήξει τον δημόσιο λόγο της, ο οποίος ήταν, είναι και θα είναι το Ευαγγέλιο της Σωτηρίας με την υπόσχεση ότι Αυτός θα είναι μαζί Της.  Απόκειται σε μας να βγούμε έξω, μέσα στην κοινωνία κι αυτό που ο Κύριος μας εμπιστεύτηκε να το κοινωνήσουμε με αγάπη και για τη δόξα Εκείνου κι όχι της εκκλησίας μας.  Ανθρώπινοι εκκλησιαστικοί μαξιμαλισμοί δεν χωρούν στην υπόθεση του Ευαγγελίου.  Ο Κύριος υποσχέθηκε ότι εμείς, οι Χριστιανοί θα πραγματοποιήσουμε έργα ‘’μείζονα’’ εκείνων που ο Ίδιος έκανε ακόμη κι αυτής της ανάστασης του Λαζάρου.  Μην παραμυθιαζόμαστε και παγιδευόμαστε  με τα ελάσσονα όταν τα μείζονα μας έχουν δοθεί από Τον Κύριο!  Βέβαια, αυτό απαιτεί να απεγκλωβιστούμε από τα δεσμά του ατομισμού μας και του γήινου προσανατολισμού μας τα οποία μας δεσμεύουν στα ελάσσονα και να εμπνευστούμε από το μεγάλο όραμα της υπόσχεσης του Κυρίου η Εκκλησία Του να πραγματοποιεί μέσα στον κόσμο τα μείζονα έργα έως Εκείνος να επιστρέψει Θριαμβευτής.  Γι’ αυτό το λόγο, ας κηρύξουμε το Ευαγγέλιο μέσα στην Ελληνική μας κοινωνία με αγάπη κι ευαγγελική θυσία!

 

«ὅταν δὲἔλθῃὁπαράκλητος ὃν ἐγὼπέμψω ὑμῖν παρὰτοῦπατρός, τὸΠνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃπαρὰτοῦπατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶἐμοῦ·  καὶὑμεῖς δὲμαρτυρεῖτε…»(Ιν. 15.26-27)

«οὐγὰρ ἐπαισχύνομαι τὸεὐαγγέλιον τοῦΧριστοῦ· δύναμις γὰρ Θεοῦἐστιν εἰς σωτηρίαν παντὶτῷπιστεύοντι, Ἰουδαίῳτε πρῶτον καὶἝλληνι.»(Προς Ρωμαίους 1.16)

---

[1]Tillich Paul, Courage to Be.  New Haven: Yale University Press. 1952

[2]Newbigin, Lesslie.  Truth to Tell. The Gospel as Public Truth.  Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans Pub. Co. 1991,  σελ. 65.

[3]Στην πρόσκληση των μαθητών Του να επιστρέψει στην Καπερναούμ όπου Τον περίμενε ολόκληρο πλήθος ο Χριστός απαντά, ‘’… Ἄγωμεν εἰς τὰς ἐχομένας κωμοπόλεις, ἵνα καὶἐκεῖκηρύξω· εἰς τοῦτο γὰρ ἐξελήλυθα. καὶἦν κηρύσσων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν… .’’(Μάρκος 1.38-39).  Η μεγάλη συμβολή της Ευαγγελικής Εκκλησίας στην υπόθεση του Χριστιανισμού ήταν αυτή η έμφαση στο  Ευαγγέλιο και στο κήρυγμά του.  Μια έμφαση την οποία δυστυχώς πολλές Ευαγγελικές Εκκλησίες σήμερα αρχίζουν να την απεμπολούν καθώς το κήρυγμα του Ευαγγελίου αρχίζει να χάνει την Χριστοκεντρικότητά, το βάθος και τη σοβαρότητά του καθώς ανθρωποκεντροποιείται υιοθετώντας αρχές και σχήματα των κοινωνικών και οικονομικών επιστημών.

[4]http://www.apologitis.com/gr/ancient/diogmoi.htm

[5]Τρεμπέλας Παναγιώτης.  Υπόμνημα στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον.  Σελ.. 516.

[6]Nicholas D Kristof. (International Herald Tribune). Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΠέμπτη 7,12,2007 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_576427_07/12/2006_207938

[7]Κρεμμύδας Ιωάννης. Αστήρ της Ανατολής.  Ιανουάριος 2006, Σελ. 14.

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ

 

Επιστολή προς Διόγνητον

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 

(Μετάφραση)

Επειδή βλέπω, φίλτατε Διόγνητε, ότι ιδιαιτέρως ενδιαφέρεσαι να μάθεις την πίστη των Χριστιανών και επιμελώς αναζητείς να πληροφορηθείς πάντα όσα σχετίζονται μ’ αυτήν· δηλαδή πώς θρησκεύουν και πώς παραβλέπουν αυτόν εδώ τον κόσμο και πώς καταφρονούν τον θάνατο και δεν εκτιμούν ούτε τους θεούς των ειδωλολατρών ούτε τηρούν τις παραδόσεις των Ιουδαίων, παρακαλώ τον θεό να μου δώσει σύνεση να σου τα παρουσιάσω όλα αυτά σωστά ώστε και συ να γίνεις καλύτερος.

.....................................................................................................................

Την ματαιοπονία και απάτη των ειδωλολατρών και την πολυπραγμοσύνη και αλαζονεία των Ιουδαίων την κατενόησες και κατάλαβες ότι σωστά απέχουν οι Χριστιανοί από αυτά. Όμως το μυστήριο της θεοσέβειας των Χριστιανών μη περιμένεις ότι θα το μάθεις από κάποιον άνθρωπο.

Οι Χριστιανοί δεν ξεχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους στην γλώσσα ομιλίας, ούτε στις συνήθειες. Ούτε κατοικούν σε δικές τους ξεχωριστές πόλεις, ούτε χρησιμοποιούν κάποια γλωσσική διάλεκτο διαφορετική, ούτε ζουν με «περίεργο» τρόπο! Δεν έχουν επινοήσει κάποιο «παράξενο» τρόπο ζωής στηριγμένοι στην ανθρώπινη περιέργεια, ούτε και προΐστανται όπως μερικοί μιας ανθρώπινης διδασκαλίας. Κατοικούν σε ελληνικές ή βαρβαρικές πόλεις, όπως συνέπεσε ο καθένας, και διαβιούν με τις τοπικές συνήθειες και τον τρόπο ενδυμασίας και τροφής του κάθε τόπου ενώ συγχρόνως γίνεται φανερή η θαυμαστή και αξιοπρόσεκτη συμπεριφορά τους.

Ζουν στην δική τους ο καθένας πατρίδα αλλά ως πάροικοι. Μετέχουν σε όλα τα κοινά ως πολίτες και υπομένουν τα πάντα, όμως σαν να ήσαν ξένοι. Η ξενιτειά είναι πατρίδα τους και η πατρίδα τους ξενιτειά. Παντρεύονται όπως όλοι και γεννούν παιδιά αλλά δεν τα σκοτώνουν. Γήινοι άνθρωποι είναι αλλά δεν ζουν με ζωώδη τρόπο. Διαβιούν στην γη αλλά έχουν το πολίτευμα στον ουρανό. Υπακούουν στους κρατικούς νόμους αλλά με τον τρόπο ζωής τους ξεπερνούν τους νόμους. Αγαπούν τους πάντες έστω κι αν διώκονται από όλους. Αγνοούνται και κατακρίνονται από πολλούς, φονεύονται αλλά «ζωοποιούνται». Γίνονται φτωχοί από πεποίθηση και «πλουτίζουν» τους άλλους. Στερούνται σχεδόν των πάντων αλλά δίνουν σε όλους. Περιφρονούνται από τους ανθρώπους αλλά γίνεται δόξα γι’ αυτούς η περιφρόνηση. Συκοφαντούνται αλλά δικαιώνονται. Χλευάζονται και αυτοί ευλογούν. Υβρίζονται και τιμούν. Ενώ κάνουν το καλό, τιμωρούνται ως κακοί· όταν όμως τιμωρούνται χαίρουν γιατί έτσι αποκτούν την «ἐν Χριστῷ» ζωή. Οι Ιουδαίοι τους πολεμούν ως αλλόφυλους και οι ειδωλολάτρες τους διώκουν, και αυτοί που τους μισούν δεν μπορούν να προσδιορίσουν την αιτία της έχθρας τους.

Να το πω απλά: Ό,τι είναι για το σώμα η ψυχή, είναι και για τον κόσμο οι Χριστιανοί. Όπως είναι διάχυτη σ’ όλο το σώμα η ψυχή, με τον ίδιο τρόπο είναι και οι Χριστιανοί στον κόσμο. Κατοικεί στο σώμα η ψυχή αλλά δεν είναι στοιχείο του σώματος· και οι Χριστιανοί κατοικούν στον κόσμο αλλά δεν είναι του κόσμου.

Η αόρατη ψυχή βρίσκεται μέσα στο σώμα και οι Χριστιανοί βρίσκονται μέσα στον κόσμο αλλά δεν είναι ορατή η πίστη τους στον Θεό! Όταν το σώμα κυριευθεί από επιθυμίες, μισεί την ψυχή γιατί η ψυχή αντιτάσσεται στην φιληδονία· έτσι μισεί κι ο κόσμος τους Χριστιανούς γιατί διαφοροποιούνται από τις ηδονές. Η ψυχή αγαπά το σώμα της και οι Χριστιανοί αγαπούν αυτούς που τους μισούν.

Είναι δεσμευμένη η ψυχή από το σώμα αλλά συγχρόνως το ζωοποιεί. Και οι Χριστιανοί ζουν σαν φυλακισμένοι στον κόσμο όμως αυτοί τον ομορφαίνουν. Η αθάνατη ψυχή κατοικεί μέσα στο θνητό σώμα και οι Χριστιανοί κατοικούν στην φθαρτή κτίση αναμένοντας την ουράνια αφθαρσία. Από την στέρηση των αναγκαίων η ψυχή γίνεται καλύτερη και οι Χριστιανοί διωκόμενοι πολλαπλασιάζονται. Σ' αυτήν την αποστολή τους έταξε ο Θεός και δεν είναι σωστό να την αποφεύγουν.

.....................................................................................................................

Κανένας άνθρωπος δεν είδε ούτε γνώρισε από μόνος του τον Θεό, παρά μόνον εκείνοι στους οποίους αποκαλύφθηκε. Φανέρωσε δε τον εαυτό του εξ αιτίας της πίστης τους, που είναι η μόνη οδός γνώσεως του Θεού.

Ο Θεός ο Κύριος και Δημιουργός των πάντων, αυτός που έκτισε τα πάντα με σοφία, δεν είναι μόνον φιλάνθρωπος αλλά και μακρόθυμος. Πάντοτε έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι· «καλόκαρδος» και αγαθός, αληθινός, χωρίς οργή, κι όλα αυτά σε απόλυτο βαθμό. Αυτός ο Κύριος συνέλαβε ένα μεγαλειώδες και ασύλληπτο σχέδιο και το «μοιράστηκε» μόνο με τον υιό του!

Όταν κορυφώθηκε ο λανθασμένος τρόπος ζωής μας και ήταν πλέον φανερό ότι έπρεπε να τιμωρηθεί με θάνατο, τότε ο Θεός φανέρωσε ότι ήρθε ο καιρός να μας «δείξει» την καλωσύνη και την δύναμή του. Δεν μας μίσησε, ούτε μας απώθησε, ούτε μνησικάκησε εναντίον μας αλλά μακροθύμησε και θυσίασε τον υιόν του αντί να τιμωρήσει εμάς!

Τον άγιο υπέρ των αμαρτωλών, τον άκακο υπέρ των κακών, τον δίκαιο υπέρ των αδίκων, τον αθάνατο υπέρ των θνητών! Άλλωστε τι θα μπορούσε να γιατρέψει τις αμαρτίες μας αν όχι η δική μας καλωσύνη;

Πώς αλλιώς μπορούσαμε να βρούμε έλεος εμείς οι αμαρτωλοί και ασεβείς αν όχι μόνον διά του Υιού του Θεού;

Ω της γλυκειάς ανταλλαγής! Ω της απερινόητης δημιουργίας! Ω της απροσδόκητης ευεργεσίας! Η ανομία των πολλών καλύφθηκε από Έναν και η καλωσύνη του Ενός δικαίωσε πολλούς ανόμους. Φανέρωσε λοιπόν στους χρόνους που πέρασαν, ότι η φύση μας αδυνατεί να ζήσει αυτοδύναμα· και στους χρόνους τους τωρινούς φανέρωσε, ότι ο Σωτήρας Υιός του μπορεί να θεραπεύσει τα ανίατα· και με τα δύο αυτά θέλει να μας κάνει να εμπιστευθούμε την καλωσύνη του και να τον δεχθούμε συντηρητή της ζωής μας, πατέρα μας, σκέψη μας, φως μας, τιμή και δόξα μας, δύναμη και ζωή μας.

Αυτήν την πίστη αν ποθήσεις ν’ αποκτήσεις και συ, πρέπει πρώτα πρώτα να τον κάνεις Πατέρα σου. Ο Θεός, όπως είπαμε, αγάπησε τους ανθρώπους για τους οποίους και δημιούργησε τον κόσμο, κι έδωσε στην εξουσία τους όλη την γη· και τους προίκισε με σκέψη και λόγο, και τους έδωσε το μοναδικό προνόμιο να απευθύνονται σ' Αυτόν αφού τους έπλασε «κατ' εικόνα» του, και τους έστειλε τον Υιό του τον Μονογενή και υποσχέθηκε να δώσει και την Βασιλεία των Ουρανών σ' όσους θα τον αγαπήσουν.

Αντιλαμβάνεσαι πόση χαρά θα γευτείς και θα νοιώσεις γι' Αυτόν που σε αγάπησε τόσο; Όταν τον αγαπήσεις θα γίνεις μιμητής της καλωσύνης του. Μη θαυμάζεις πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γίνει μιμητής του Θεού! Είναι δυνατόν, αφού Εκείνος το θέλει! Άλλωστε ευτυχία δεν είναι να τυραννάς τους συνανθρώπους σου και να θέλεις να έχεις περισσότερα από εκείνους· αυτές είναι καταστάσεις με τις οποίες δεν μιμείσαι τον Θεό αλλά αποξενώνεσαι από την μεγαλειότητα του Θεού. Ευτυχία είναι, να αναλαμβάνεις το φορτίο της ανάγκης του πλησίον σου, να θέλεις να μοιράζεσαι τα δικά σου με αυτούς που έχουν λιγώτερα. Αυτός που, όσα έλαβε εκ Θεού, τα μοιράζεται με όσους βρίσκονται σε ανάγκη, γίνεται «θεός» γι' αυτούς αφού είναι μιμητής του Θεού.

Σ' αυτήν την περίπτωση όντας στον κόσμο θα «δεις» ότι ο Θεός είναι στον ουρανό και θα μιλάς για τα μυστήριά Του. Τότε εκείνους που βασανίζονται από τους ειδωλολάτρες επειδή δεν αρνούνται τον αληθινό Θεό, και θα τους θαυμάσεις και θα τους αγαπήσεις. Τότε θα καταφρονήσεις την απάτη και την πλάνη αυτού του κόσμου γιατί θα συνειδητοποιήσεις την ουράνια πολιτεία. Τότε θα καταφρονήσεις τον βιολογικό θάνατο, όταν φοβηθείς τον όντως θάνατο που είναι ο χωρισμός από τον Θεό και «περιμένει» αυτούς που θα κατακριθούν στο «πυρ το αιώνιο» να ταλαιπωρούνται μονίμως. Τότε θα θαυμάσεις και θα μακαρίσεις αυτούς που για την αγάπη του Θεού υπομένουν την ταλαιπωρία του κτιστού πυρός, όταν θα αποχτήσεις επίγνωση του αιωνίου και ακτίστου πυρός.

.....................................................................................................................

Όταν λοιπόν τα προσέχετε αυτά, θα γνωρίσετε όσα δίνει ο Θεός σ' όσους τον αγαπούν σωστά. Τότε θα γίνετε «Παράδεισος τρυφής», δένδρο πλῆρες καρπῶν ολόδροσο. Θα καρποφορήσετε γεμάτοι ομορφιά από την ποικιλία των καρπών.

Στον παράδεισο ο Θεός φύτευσε «ξύλον γνώσεως» και ξύλον ζωής». Δεν επιφέρει θάνατο το ξύλο της γνώσεως αλλά η παρακοή.

Φανέρωνε μ' αυτά, ότι ο δρόμος προς την ζωή περνά μέσα από την γνώση! Αυτήν την γνώση δεν χειρίστηκαν σωστά οι πρωτόπλαστοι και με την απάτη του όφεως γυμνωθήκανε απ' όλες τις δωρεές.

Δεν υπάρχει ζωή χωρίς γνώση ούτε αξιόπιστη γνώση χωρίς αληθινή ζωή. Γι' αυτό τα «δέντρα» φυτευθήκανε το ένα δίπλα στο άλλο. Αυτό το είχε κατανοήσει ο απόστολος όταν μεμφόμενος την γνώση που είναι χωρισμένη από την αλήθεια του θελήματος του Θεού, έλεγε: «Η γνώση γεμίζει τον άνθρωπο εγωϊσμό ενώ η αγάπη οικοδομεί την καλωσύνη».

Αυτός που νομίζει ότι ξέρει κάτι έξω από την αληθινή γνώση που επιβεβαιώνεται από τον τρόπο ζωής, δεν ξέρει τίποτε. Πλανάται από τον διάβολο και δεν αγαπά την όντως ζωή. Εκείνος όμως που κατέχει τη γνώση που συνοδεύεται από φόβο Θεού και αναζητά διακαώς την ζωή, «φυτεύει» ελπίζοντας σε συγκομιδή «καρπών».

Άφησε λοιπόν την καρδιά σου να αποκτήσει γνώση και την ζωή σου να αποδεχθεί τον Λόγο. Φρόντιζε το «δένδρο» της ζωής σου και θα συλλέξεις «καρπούς», και θα απολαμβάνεις σοδειά που θα είναι ευχάριστη στον Θεό και την οποία κανένα «φίδι» δεν θα μπορεί ν’ αγγίξει ούτε απάτη να πλησιάσει.

 

Τότε η Εύα δεν θα παραπλανιέται. Θα υπάρχει εμπιστοσύνη στην Παρθένο. Η σωτηρία θα αναγγέλεται. Οι απόστολοι θα συνετίζονται. Το Πάσχα του Κυρίου θα είναι κοντά. Οι καιροί θα πλησιάζουν την ζωή των ανθρώπων. Ο Λόγος θα καθοδηγεί με χαρά τους αγίους και θα δοξάζεται δι' Αυτού, ο Πατήρ στον οποίο ανήκει αιωνία δόξα. ΑΜΗΝ. 

ΤΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ, Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

του κ. Αθανασίου Ρακοβαλή, φυσικού- συγγραφέα

      Ορίζουμε σαν στερεότυπα παγιωμένες αντιλήψεις και συμπεριφορές που είναι διαδεδομένες σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Μεταφέρονται από γενεά σε γενεά και από άτομα σε άτομα, μέσω της μίμησης. Ένα στερεότυπο επιβάλλεται από το πλήθος των ανθρώπων που το πιστεύουν και συνήθως δεν έχει σχέση με την ενσυνείδητη αποδοχή μετά από κριτική σκέψη.  Γι’ αυτό τα περισσότερα από αυτά είναι ασυνείδητα.

 

Χρειάζεται μία εσωτερική καλλιέργεια, μια ταπείνωση και μία εξυπνάδα για να αντιληφθεί κανείς πρώτα, ότι ο νους του κατέχεται από στερεότυπα. Κατά δεύτερο λόγο, χρειάζεται ακόμα βαθύτερη καλλιέργεια και αυτοπαρατήρηση για να αντιληφθεί κανείς από ποια  συγκεκριμένα στερεότυπα μπλοκάρεται ο νους του, άρα και η συμπεριφορά του.‘Όλοι μας έχουμε στερεότυπα.. δηλαδή προκαθορισμένες ιδέες, απόψεις, γνώμες, στάσεις για διάφορα θέματα, που κάποτε ίσως τις σκεφτήκαμε και τις αποδεχτήκαμε σαν σωστές, αλλά από τότε δεν θέλουμε να τις ξαναεξετάσουμε, να τις ξανασκεφτούμε. Τις ακολουθούμε σαν μπούσουλα με έναν τρόπο αυτόματο, μηχανικό, χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρέπει κάτι να συμβεί, ένα πρόβλημα, μία δυσκολία, ένα απρόσμενο γεγονός, που θα μας αναγκάσει να σκεφτούμε και να αναρωτηθούμε αν αυτό που πιστεύαμε μέχρι τώρα εξακολουθεί να είναι σωστό .

Τα στερεότυπα δεν είναι κατ’ ανάγκη λάθος. Υπάρχουν και πολλά στερεότυπα που είναι σωστά και καλά. Μπορεί σε κάποια εποχή, κάτω από κάποιες συνθήκες, να ήταν σωστή μια στάση, αλλά καθώς ο κόσμος αλλάζει και οι συμπεριφορές και οι αντιδράσεις μας χρειάζονται και αυτές αλλαγή.       Σ’ αυτή την περίπτωση ένα στερεότυπο μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη.

 

Οι άγιοι είναι βαθιά καλλιεργημένοι άνθρωποι με πολύ βαθιά αυτογνωσία. Αυτοί έχουν ελευθερώσει τον νου τους από πάθη και  ξεπερασμένα στερεότυπα. Είναι όντως ελεύθεροι, σε πλήρη επαφή με την πραγματικότητα γι’ αυτό βαθιά ρεαλιστές και πρωτότυποι. Αυτοί είναι που μας ‘ξυπνάνε’ και μας δείχνουν τον δρόμο.

 

 

Να ένα παράδειγμα. Ο γέροντας Παϊσιος είπε  « Παλιά αν ήταν κανείς ευλαβής κοσμικός ή παπάς ή μοναχός ακόμα περισσότερο, που ασχολείτο με τα κοσμικά (= εννοεί την πολιτική κατάσταση )  τον είχαν για κλείσιμο στον πύργο (= εννοεί χαριτολογώντας τη φυλακή- τρελοκομείο). Σήμερα αν δεν ασχολείται κανείς είναι για κλείσιμο στο πύργο, γιατί αυτοί πάνε να τα χαλάσουν όλα. Βλέπεις ο απόστολος έλεγε στους Χριστιανούς να μην ασχολούνται, να ξεχωρίζουν από τον κόσμο, γιατί τότε όλος ο κόσμος ήτανε ειδωλολατρικός, ανήκε σε αυτούς, κάνανε όπως θέλανε. Μετά τον Μέγα Κωνσταντίνο όμως, άλλαξαν τα πράγματα, έγινε Χριστιανικός ο κόσμος .Ναοί , ιδρύματα, ελεύθερη η εκκλησία…Έχουμε ευθύνη. Είναι δικά μας όλα αυτά. Αυτοί τώρα πάνε να τα χαλάσουν όλα.»

Εδώ ο γέροντας εντοπίζει ένα στερεότυπο μεταξύ των χριστιανών. Ένα στερεότυπο που  εκφράζεται και με τα λόγια… «Α !, εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική.» Ή με την προτροπή « Μην ασχολείσαι με την πολιτική». Αυτό διαμορφώνει μία ψυχική στάση, μία συμπεριφορά, που απαξιώνει και αδιαφορεί για τα πολιτικά πράγματα. Αυτό οδηγεί στην εξής συμπεριφορά. Πηγαίνει κανείς  μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια να ψηφίσει, συνήθως δεξιά, και αυτό είναι όλο.Ισως αυτο στερεότυπο να δημιουργήθηκε πριν και μετά τον εμφύλιο πόλεμο, τότε που ήταν επικίνδυνο να ασχολείται κανείς με την πολιτική. Ήταν της νοοτροπίας ‘ άσε καλλίτερα, μην μπλέξουμε’.  Από φόβο λοιπόν , ‘μην μπλέξουμε’ , διαδόθηκε αυτό το στερεότυπο, μιας και παρουσίαζε την δειλία σαν σύνεση. Βολικό για κάποιους εαυτούληδες.

Αυτή την στάση οι αρχαίοι Αθηναίοι την είχαν καταδικάσει σαν πονηρή και ιδιοτελή, γιατί αφήνεις τους άλλους να ‘βγάλουν το φίδι από την τρύπα’.  Αυτούς που δεν ήθελαν να ασχολούνται με τα κοινά, με τις υποθέσεις της πόλης, για να μην δημιουργούν αντιπαλότητες και εχθρούς, τους ονόμαζαν περιφρονητικά  ‘ΙΔΙΩΤΕΣ’ , τους θεωρούσαν ανάξιους πολίτες και αργότερα έβγαλαν και νόμο και τους έδιωχναν από την πόλη, σαν άχρηστους, πονηρούς και επικίνδυνους.Αυτή ήταν η στάση των πολλών  ‘ευλαβών’ Χριστιανών για πολλά χρόνια. Άντε καλά να είναι κανείς μοναχός, ασκητής, να έχει αφιερώσει τον εαυτό του στην προσευχή, το καταλαβαίνω, αλλά οι υπόλοιποι;

Ποιό είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της στάσης; Οι Χριστιανοί αποτραβήχτηκαν από την πολιτική και τα κόμματα, και το ‘κενό’ το γέμισαν, άθεοι αριστεροί, αντίχριστοι μασόνοι, άνθρωποι χωρίς ιδανικά και αρετή, αδιάφοροι για την πατρίδα και το κοινό καλό, άνθρωποι που τρέχουν για το προσωπικό τους συμφέρον μόνο, κλπ.  Έτσι οι Χριστιανοί μπήκαν στο περιθώριο, η πολιτική τους δύναμη και παρουσία σχεδόν μηδενίστηκε.

Η λεγόμενη ‘δεξιά’ που παραδοσιακά ψήφιζε ένα μεγάλο κομμάτι των Χριστιανών, έστρεψε φανερά    την πλάτη της στις αξίες που εκφράζει η εκκλησία. Πολλά στελέχη του δεξιού κόμματος σαν πρόσωπα δεν εμφορούνται στην ιδιωτική τους ζωή από τις ‘εκκλησιαστικές αξίες’. Αφού αρνήθηκαν αυτές τις αξίες σαν πρόσωπα, φυσικό ήταν να τις εγκαταλείψουν σιγά- σιγά και σαν κόμμα. ‘Δεξιές’ κυβερνήσεις είναι αυτές που καταργούν έμμεσα την αργία της Κυριακής για παράδειγμα.

Φτάσαμε λοιπόν σήμερα στο σημείο, εμείς που είμαστε η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, οι  ορθόδοξοι Χριστιανοί, να μην έχουμε κόμμα να ψηφίσουμε, να μην έχουμε πολιτική εκπροσώπηση, να μην έχουμε πολιτική επιρροή. Μερικοί πάνω στην απελπισία τους στράφηκαν σε ακραία κόμματα, πατριωτικά ίσως αλλά παγανιστικά- ειδωλολατρικά σίγουρα, και οπωσδήποτε πολύ μακριά από το ορθόδοξο συνοδικό δημοκρατικό πνεύμα.Είναι να απορεί κανείς για την δύναμη που έχουν τα στερεότυπα. Είναι να θαυμάζει κανείς πως προωθώντας και επιβάλλοντας ένα στερεότυπο μπορείς να ελέγξεις την συμπεριφορά μεγάλου πλήθους ανθρώπων. Αυτή είναι ‘η γνώση’ των τεχνικών της εξουσίας.

Εγώ βέβαια θαυμάζω τον άγιο που βγάζει μέσα από τα σπλάχνα της η ορθόδοξη εκκλησία μας. Καλά σήμερα που τα ζούμε αυτά τα πράγματα είναι εύκολο να κάνει κανείς τις πάρα πάνω διαπιστώσεις.Ο Άγιος γέροντας Παϊσιος, ο διορατικός και προφητικός, είπε αυτά τα πράγματα σχεδόν τριάντα χρόνια πριν. Τότε που δεν υπήρχε ούτε φωτιά ούτε καπνός για να μας προβληματίσει. Βλέποντας πολύ πριν από εμάς, που οδηγούνται τα πράγματα είχε το θάρρος να επιτεθεί κατά του καταστροφικού στερεότυπου που λέει ‘ Α! εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική’. Βλέποντας την μεγάλη καταστροφή να πλησιάζει μας προτρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και συμπεριφορά. Προτρέπει ακόμα και οι μοναχοί (πόσο μάλλον οι λαϊκοί ) να αρχίσουν να ασχολούνται με τα κοινά , ‘ γιατί αυτοί πάνε να τα χαλάσουν όλα’,  όπως χαρακτηριστικά έλεγε.

Και για να δείξει το μέγεθος της ανάγκης λέει με έμφαση. ‘ Σήμερα αν δεν ασχολείται κανείς είναι για κλείσιμο στον πύργο.’ Βλέπετε πόσο ελεύθερα σκεπτόμενοι έξω από στερεότυπα, ανατρεπτικοί  και ρεαλιστές είναι οι Άγιοι όταν χρειάζεται; Φέρνουν τα πάνω κάτω, όταν το απαιτεί η ανάγκη και τα πράγματα.Εμείς οι ορθόδοξοι είχαμε πάντα σαν πρότυπα και οδηγούς τους Αγίους μας. Αναρωτιέμαι μήπως έφτασε η ώρα να συμμετάξουμε ενεργά στην πολιτική; Μήπως έφτασε ή ώρα για ένα νέο πολιτικό σχήμα; ή είναι ήδη πολύ αργά; Μήπως πρέπει να βαδίσουμε η καλλίτερα να τρέξουμε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός πατριωτικού, ορθόδοξου και δημοκρατικού πολιτικού κινήματος που θα αναλάβει την ηγεσία του Ελληνικού κράτους;

 

Άγιος γέροντας Παϊσιος ευχόταν « να αναστήσει ο Θεός Μακαβαίους». Τι ήταν οι Μακαβαίοι; Άνθρωποι που αγαπούσαν τον αληθινό Θεό και την πατρίδα τους. Άνθρωποι ανιδιοτελείς, ανδρείοι, με πνεύμα αυτοθυσίας για χάρη του αληθινού Θεού. Όταν ο τότε ξένος εξουσιαστής πήγε να τους απομακρύνει από την πίστη στον αληθινό Θεό, πήγε να αλλοιώσει την παράδοση και τον τρόπο ζωής τους που είχε διαμορφωθεί από την πίστη τους στον αληθινό Θεό, τότε ύψωσαν ανάστημα, αντιστάθηκαν και τελικά νίκησαν.

Και μιακαι το φιλοσοφούμε εδώ πέρα, ας ψηλαφίσουμε κάποια όρια.Ας αναρωτηθούμε, μια και έχουμε ακόμα ελευθερία σκέψης, είναι σωστό το στερεότυπο που απαγορεύει στους κληρικούς να συμμετέχουν ενεργά στη πολιτική όταν διακυβεύεται αυτή καθαυτή η ύπαρξη του ελληνικού έθνους και κράτους;Στην παράδοσή μας, στην Χριστιανική Ορθόδοξη αυτοκρατορία που είχε πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, στην Ρωμανία, ο Πατριάρχης έπαιρνε  ενεργό μέρος στην διοίκηση, και όταν έλειπε ο αυτοκράτορας μακριά σε πολέμους ανελάμβανε αυτός την διοίκηση του κράτους, ακόμα – ακόμα, σε κάποιες περιπτώσεις, ανέβαζε ή κατέβαζε Αυτοκράτορες. Βέβαια γινόταν και το ανάποδο. Ο Μέγας Φώτιος ήταν υψηλότατο πολιτικό και διοικητικό στέλεχος της αυτοκρατορίας και έγινε Πατριάρχης μέσα σε μία εβδομάδα με την βοήθεια του φίλου του Αυτοκράτορα. Και φυσικά εξακολούθησε να συμμετέχει στην διαμόρφωση της πολιτικής της αυτοκρατορίας.

Ο Μητροπολίτης Λάρισας Διονύσιος που οργάνωσε και κήρυξε επανάσταση το 1600 κατά του Σουλτάνου Μεχμέτ Γ’ δεν έκανε ‘πολιτική’ ;Ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός που κήρυξε την έναρξη της επανάστασης το 1821 δεν έκανε εθνική πολιτική;Ο Παπαφλέσσας, από τα πλέον δραστήρια μέλη της φιλικής εταιρείας, που ανέλαβε και διοικητικές θέσεις στις πρώτες επαναστατικές ελληνικές κυβερνήσεις, δεν είχε πολιτική δράση;

       Ο επίσκοπος Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης που ήταν από τους στυλοβάτες του Μακεδονικού αγώνα (1904-1908) μαζί με πολλούς ιερείς δεν έκανε εθνική πολιτική;Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος (1938-1941) που αρνήθηκε να ορκίσει την διορισμένη από τους Γερμανούς κυβέρνηση Τσολάκογλου, και στην συνέχεια συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση κατά των Ναζί, δεν έκανε ‘πολιτική’ ;Στην σύγχρονη εποχή έχουμε τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο που κυβέρνησε την Κύπρο για πολλά χρόνια.

Έχουμε και τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο που ταρακούνησε την Ελλάδα με τα γιγάντια συλλαλητήρια που διοργάνωσε και έδειξε ότι ο ελληνικός λαός εμπιστεύεται πολύ περισσότερο την εκκλησία του από ότι τα κόμματα που δεν μπορούν να κινητοποιήσουν ούτε ένα ελάχιστο πλήθος. Έδειξε την μεγάλη δύναμη των ελλήνων και ορθοδόξων που σήμερα την έχουν ‘σβήσει’ από τον πολιτικό χάρτη. Έβαλε κάποιους αντίχριστους πολιτικούς στην θέση τους, και σταμάτησε κάποιες στραβές και αντιλαϊκές πολιτικές. Για φαντασθείτε, τι θα γινόταν  αν την ώρα που ψηφιζόταν το καταστροφικό μνημόνιο, έξω από την βουλή, μαζί με το ένα εκατομμύριο λαό, να βρισκόταν στο πλάϊ του παραταγμένη και η εκκλησιαστική ιεραρχία; Πόσοι από τους βολευτές θα τολμούσαν να ψηφίσουν το μνημόνιο ; Σε ποια διαφορετική κατάσταση θα βρισκόμασταν σήμερα;

Μήπως ήρθε η ώρα οι πνευματικοί μας να προτρέπουν τους πιστούς να συμμετέχουν στα κοινά, να συμμετέχουν και να διεκδικούν ηγετικές θέσεις σε συλλόγους με κοινωνική επιρροή, να διεκδικούν θέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση και στους ικανότερους και τιμιώτερους να συνασπίζονται σε συλλόγους, να δημιουργούν πολιτικά σχήματα και να παίρνουν θέσεις στην ελληνική βουλή;  Δηλαδή να ανατρέψουμε την νοοτροπία της αδράνειας και της παθητικότητας και να την αντικαταστήσουμε με την παιδεία της υπευθυνότητας και της συμμετοχής στις δημοκρατικές διαδικασίες. Εξ’ άλλου αυτό είναι και το ορθόδοξο πνεύμα της συνοδικότητας. Να καλλιεργήσουν αυτό το πνεύμα στα κατηχητικά και στις ενορίες.

Θα ευχόμουν να βοηθήσουν δυναμικά να σχηματισθεί ένα κίνημα πανελλήνιας εμβέλειας που θα δώσει μία πατριωτική και Χριστιανική ηγεσία, που τόσο πολύ χρειάζεται η πατρίδα μας, ικανή να μας σώσει από την καταστροφή που πλησιάζει όλο και πιο κοντά. Ο Θεός θα βοηθήσει την Ελλάδα αλλά και ο καθένας από μας θα δώσει λόγο για την στάση που θα κρατήσει αυτά τα δύσκολα χρόνια, έλεγε ο γέροντας Παϊσιος.

 

Αθανάσιος Ρακοβαλής